"ફૂલવાડી"

શબ્દગંગાની હૃદય-ઉર્મિ એટલે ફૂલવાડી

એ વાત કહી જાય છે…

એતો  છલકી છલકી  રોજ રોજ ગાય છે,
          વહેતા આંસુની વાત સાગર કહી જાય છે.

ઝાડ પર રોજ રોજ નવા ફૂલ ખીલે છે,
          મહેકની  વાત એ  ભમર કહી જાય છે.

ઘરના છાપરે રોજ  રોજ સૂરજ ડોકિયા કરે છે,
        કિરણ નવી આશની એ વાત કહી જાય છે.

એક  ભીક્ષુક રોજ રોજ  આવી ભીખ માંગે છે,
        મન કેવા છે મેલાની એ વાત કહી જાય છે.

મરી મરી મરણ પણ રોજ રોજ થાકી જાય છે,
     માનવતા મરી પરવાની એ વાત કહી જાય છે.

ચારો ચરતા બળદીયાની ભૂખ વધતી જાય છે,
         વાંછરડું ભુખ્યા મર્યાની વાત કહી જાય છે.

જાન્યુઆરી 31, 2011 Posted by | વાચકને ગમતું | 2 ટિપ્પણીઓ

એક સોનેરી સાંજ સંત શિરોમણી મોરારી બાપુની સાથ..

પહેલી તસ્વીર: ડાબે બાજુથી: વિશ્વદીપ બારડ,ડૉ.ચિનુ મોદી, પૂ. મોરારીબાપૂ.
બીજી તસ્વીર:પુસ્તકનું વિમોચન કરતા મોરારીબાપૂ, ડૉ.ચિનુ મોદી, વિશ્વદીપ  બારડ અને ગુણવંત ઉપાધ્યાય

******************************************************************

સ્કૂલ ઓફ ગુજરાતી ગઝલ-ભાવનગર આયોજિત ત્રિવિધ કાર્યક્રમ

(ડિપ્લોમા પ્રમાણપત્ર વિતરણ-ગ્રંથે લોકાર્પણ-સંગીતસંધ્યા)

 (તા: જાન્યુઆરી ૨૦,૨૦૧૧)

                                              ભાવનગર એટલે ભાવ-નગરી જ્યાં ભાવોના વૃક્ષો ખિલે,સુંદર આદરભાવોનું વૃંદાવન અને કવિઓનું ગામ. આવી મારી જન્મભૂમિમાંથી જ્યારે

પ્રો.ગુણવંતભાઈ ઉપધ્યાયનું આમંત્રણ મળ્યું કે તમો સ્કૂલ ઓફ ગુજરાતી ગઝલ ના ડિપ્લોમા પ્રમાણપત્ર વિતરણમાં મૂખ્ય અતિથિ વિશેષ તરિકે હાજર રહો અને મેં તુરતજ એમની લાગણીને માન આપી હા કહી.ભાવનગરમાં યશવંતરાય હોલમાં ક્રાર્યક્રમ, જાન્યુઆરીની ૨૦મી  આયોજિત કરવામાં આવેલ અને સમય સાંજના ૬.૪૫ સૌ સમયસર હાજર હાજર થઈ ગયેલ.સમયને માનઅપનાર પૂજ્ય મોરારીબાપુ  મૂખ્ય મહેમાન તરીકે ૭.૦૦ વાગે હાજર થઈ શોભામાં એક  આનંદની અનોખું વાતાવરણ સર્જાઈ ગયું સાથો સાથ ગઝલ સમ્રાટ શ્રી ચીનુ મોદી, હાસ્ય સમ્રાટ સાબુદીન રાઠોડ અને વિશ્વદીપ બારડ સાથે અન્ય મહેમાન સ્ટેજ પર બિરાજમાન થયાં.સ્કૂલ ઓફ ગુજરાતી ગઝલ, જે ગુજરાતી ગઝલ વિષે  સંપૂર્ણ અભ્યાસ અને ડિપ્લોમા કોર્ષ ઓફર કરે છે અને જેમાં ઘણાં વિદ્યાર્થીઓ અભ્યાસ કરી રહ્યાં છે જે આજે સંપૂર્ણ અભ્યાસ કરનાર તેમજ તેજસ્વી વિદ્યાર્થીને પ્રમાણપત્ર એનાયત કરવાના હતાં.

                                              અભ્યાસ કરતાં  વિદ્યાર્થી શું કહે છે: “છંદોના ફકત નામની ખબર હતી તેમાં વિસ્તુત જાણકારી મળી.અંલકારના ઉપયોગનો ખ્યાલ આવ્યો.અલગ અલગ દોરના શાયરોની જાણકારી મળી.”…”વર્ષોથી લાગણીઓ જે દિલના ઉંડા તળિયે સળવળ્યા કરતી હતી તેને વ્યકત કરવા માટે મોકળું મેદાન મળી ગયું.”….શિક્ષકો સરસ માર્ગદર્શન આપેછે.સાહિત્યમાં પારંગત થવા માટે આ અભ્યાસ જરૂરી છે.”

                                                વિદ્યાર્થીના શેર-શાયરી જોઈએ:

                                                “હથેળીમાં વૃક્ષો ઉગાડ્યા છે આપે,

                                                 તો લ્યો, મારા અશ્રુઓ સિંચાઈ માટે.”

                                               વિદ્યાપીઠ વિશે: “અમને મળી, ગુજરાતી ગઝલ વિદ્યાપીઠ આ,

                                                            વહાલી વળી ગુજરાતી ગઝલ વિદ્યાપીઠ આ,

                                                            એની મહેંક વિશ્વ જરૂર માનશે  હવે,

                                                            એવી કળી, ગુજરાત ગઝલ વિદ્યાપીઠ આ.”

                                                       એક પછી એક વિદ્યાર્થીને સ્ટેજપર બિરાજમાન થયેલ મહાનુભવો ડિગ્રી એનાયત કરી રહ્યા હતાં. આ  સુંદર પ્રસંગે પ્રવચન આપતા ડૉ.ચિનુમોદી કહ્યુ:કવિઓ તો ઘણાં હોય છે, કવિ બની શકાય પણ “કવિતા-ગઝ્લ”ની જાણકારી અને એના વિશે નો  અભ્યાસ ઘણોજ જરૂરી છે. બાપૂ વિશે કહેતા કહ્યું: “બાપૂની પાછળ, પાછળ ગઝલ જાય, મનહર ઉદાસ અને બાપૂ  ગુજરાતી સાહિત્યને સાથે લઈ જાય છે. પૂજય મોરારી બાપૂ કવિતા વિશે જાણકારી આપતા કહ્યું: કવિતાનો “ક” એટલે કલ્પન અને કલ્પના..”વિ” એટલે વિશેષ પ્રકારનો વિષય પડેલો હોય..”તા”..જન્મેલો કવિ કોઈને તાબે ના થાય..જેના માં તેજ હોય એને નાનું ન ગણવું.”

                                                         આ સંસ્થાની સ્થપ્ના ૨૦૦૭માં અને ૨૦૦૮માં પધ્ધતિસર શિક્ષણનો આરંભ  થયો. દિન-પ્રતિદિન  અભ્યાસ કરવા માટે વિદ્યાર્થીની સંખ્યામાં વધારો થતો જાય છે તે ઘણાંજ આનંદની વાત છે.પ્રમાણ પત્ર એનાયતની વિધી બાદ ગઝકાર શ્રી ગુણવત ઉપાધ્યાયનો ગઝ્લ સંગ્રહ ” પાને પાને ફૂલ” નું વિમોચન સાથો સાથ.ગીત ગઝ્લ ગુલદસ્તો-૧ ગઝલ રુચિ સંદર્ભ-પરામર્શ ડૉ.ચિનુ મોદી, કિરિટ ભાવસારનું “ગુજરાતી આદિમુદ્રણ-પ્રકાશનની તવારીખ(પ્રજાસંસ્કારના ઈતિહાસના રત્નકન સમા અવશેષો) વિગેરે પુસ્તકોનું વિમચન થયું. ઘણાં કવિ મિત્રો મળ્યા.બાપુની સાથે થોડી વાતો થઈ એ પણ ઘણીજ રમરિણ સ્મરણ સમાન હતી…વચ્ચે એકાદ કલાકનો વિરામ જેમાં કાઠિયાવાડી જમણવારની લિજ્જ્ત માણી.

                                                       રાત્રે નવ વાગે સંગીત સંધ્યા જેમાં રાજકોટથી પધારેલ રેડિયો કલાકાર તેમજ સ્થાનિક ગાયક પધારેલ જેમાં ગુજરાતી ગઝલ ગાવાની રમઝટ જામી અને એક એનોખો આનંદ માણ્યો. આવા સરસ પ્રોગ્રામના આયોજક અને સુંદર વ્યવસ્થા શ્રી ગુંણવંતભાઈ ઉપાધ્યાય અને તેમની કમિટી એ કરેલ તમને મારા કોટી કોટી વંદન અને આ કાર્યક્રમમાં અતિથિવિશેષ તરિકે હાજર રહેવા નિમંત્રિત કરવા બદલ ખુબજ હ્ર્દય પૂર્વેક આભાર વ્યકત કરૂછું.

વિગતનો અહેવાલ: વિશ્વદીપ બારડ

જાન્યુઆરી 28, 2011 Posted by | વાચકને ગમતું, સ્વરચિત રચના | 9 ટિપ્પણીઓ

જીવન સંધ્યા ટાંણે! (“નિવૃતિ-નિવાસ”)

“ સોહિલ, તું નસીબદાર છે કે, તને સિત્તેર થવા આવ્યા છતાં તારું શરીર સારું ચાલે છે.નર્સિંગ હોમમાં વસવાટ કરતા કાલીદાસની આંખમાં આંસુ સરી પડ્યાં”

સોહિલ કહે “કાલીદાસ આ સંસારમાં નસીબદાર કોને કહેવા એ તો દૂરથી રુપાળા દેખાતા ચાંદ જેવું છે. આજે તું અને ભાભી બન્નેને નર્સિંગ હોમમાં રહેવાનો વખત આવ્યો છે, તે દુઃખની વાત છે.તારી બિમારી વધી, ભાભીથી ઘરમાં કશું કામ થઇ શક્તુ ન હતું.ભાભીને પણ ડાયાબીટીસને કારણે શરીરમાં નબળાઇ,આંખે ઝાંખપ આવી આવી પરિસ્થિતિમાં તમારા દીકરાએ તમારી સેવા કરવાને બદલે “નો ટાઇમ” અને ”બિઝી લાઇફ”માં ઘેરથી ખસેડી અહીં ધકેલી દીધા.તેઓ સ્વાર્થી તો ખરા જ. છતાં માનુ છું કે દરરોજ વહુના ટોણા સાંભળવા કરતા અહીં આવી ગયા તે સારૂ થયું. કોઇકની રોકટોક વગર જીવો છો તે નસાબદાર તો ખરાં જ.કાળીદાસ, નસીબ આપણને ક્યાં લઇ જાય છે,આપણી પાસે શું શું કરાવે છે તે તો…”

ત્યાં વચ્ચે કાળીદાસના પત્ની લતાબેન બોલ્યાઃ “સોહિલભાઇ,છોકરાં અમારી જરુર હતી એટલે અમોને અમેરિકા બોલાવ્યાં,દીકરા-વહુને પડતી મુશ્કેલીઓની દયા આવી.ઘરના ઘર વેચી બધુ સમેટી અહીં આવ્યાં,જે બચત હતી તે દિકરાને આપી.એકનો એક દિકરો એટલે મા-બાપને દયા તો આવે જ ને ? શરુ શરુમાં તો દિકરા-વહુનું વહાલ જોઇ લાગ્યું કે “આવા દિકરા ને વહુ સૌને મળજો.”એમના બંને બાળકોની સંભાળ રાખવામાં અમને બહુ જ આનંદ મળતો. વહુના કહ્યા પ્રમાણે ટાઇમસર ખવડાવવાના, સૂવડાવવાના,અમુક જ સમયે ટીવી જોવા દેવાનો,બધું જ ટાઇમટેબલ પ્રમાણે કરવાનું.મન મનાવી લઇએ કે આ દેશમાં સમય અને શિસ્તની લોકો બહુ જ કાળજી રાખે છે.

કાળીદાસભાઇ એ વાત આગળ ચલાવતા કહ્યું”  ભાઇ,અમે બંને ધીરે ધીરે અહીંના નવા રીત-રિવાજથી ટેવાઇ ગયાં.પણ કહેવત છે ને કે “નવી વહુના નવ દિવસ”.ઘરમાં શિસ્તના નિયમો કડક બનતા ગયાં.રાત્રીના આઠ પછી ટી.વી.બંધ,રાત્રે કોઇ ભાઈબંધનો ફોન ન  આવવો જોઇએ,ફોન કોઇને કરવાનો નહિ,દિકરો-વહુ જોબ પરથી આવે એટલે રસોઇ તૈયાર હોવી જોઇએ,એ લોકો બહાર ખાઇને આવે તો અમારે આગલા દિવસનું વધેલું ગરમ કરીને ખાઇ લેવાનું .અઠવાડિયે એક વખત દિકરો મંદિરે લઇ જતો એ પણ બંધ. કોઇ અમારા મિત્ર રાઇડ આપે તો તે પણ ના ગમે.ચોક્ખા શબ્દોમાં કહી દે “અહીં કોઇનું ઋણ લેવાનું નહિ” બસ,ઘરની ચાર દિવાલો વચ્ચે નજરકેદ બની ગયા.”

લતાબેન રડમસ અવાજે બોલ્યા ”દુઃખ જ્યારે આવે છે ત્યારે ચારે બાજુથી આવે છે. તમારા ભાઇને ઉપરા-ઉપરી બે હાર્ટએટેક આવી ગયા. ડોક્ટરે ટેસ્ટ કર્યા એમાં એમને ડાયાબિટિસ પણ નીકળ્યો.મને તો પહેલેથી ડાયાબિટિસ હતો. ઉંમર વધે,રોગ વધે અને શક્તિ ઘટે.ભાઇ શું કરીએ ? બંનેની તબિયત લથડવા માંડી.ઘરમાં કશું કામ થઇ ના શકે.દિકરાના છોકરાઓ મોટા થઇ ગયા.હવે અમારી ક્યાં અહીં જરૂર ? દસ વર્ષ સુધી બેબીસીટીંગના પૈસા બચાવ્યાં,ઘરકામ રસોઇ કરી આપી.સાચું કહું ભાઇ , દિકરા આપણા અહીં દિકરા Continue reading

જાન્યુઆરી 2, 2011 Posted by | ટુંકીવાર્તા, વાચકને ગમતું, સ્વરચિત રચના | 13 ટિપ્પણીઓ

   

%d bloggers like this: