"ફૂલવાડી"

શબ્દગંગાની હૃદય-ઉર્મિ એટલે ફૂલવાડી

ગાંધી-ચરણની અંતિમ પ્રાર્થનાગૃહ તરફ પ્રણાયની એક સાંજ..

 ગાંધી-ચરણની અંતિમ પ્રાર્થનાગૃહ તરફ પ્રણાયની એક સાંજ..

“ગોઝારો એ દિન હતો ને હતભાગી  એ ઘડી
જે દી હત્યારે ગોળીથી વીંધ્યા માનવ-મેરુને. ”                   

 જાન્યુઆરી-૩૦,૧૯૪૮,  સમય સાંજના સાડા ચાર ,આભા  બકરીનું દૂધ, બાફેલી ભાજી,નારંગી , આદુનો કાઢો, ખાટા લીબુંનો રસ, બાપુના ભોજન માટે લાવી..કોને ખબર હતી કે આ બાપુનું અંતિમ ભોજન હતું ? ભોજન આરોગતા, આરોગતા બાપુ  સરદાર વલ્લભાઈ સાથે  વાતો કરી રહ્યા હતાં. સમયના સિદ્ધાંતવાદી બાપુનું લક્ષ દોરવા આભા કહેતા સંકોચાતી હતી.ગાંધીજીનું ઘડિયાળ લઈ બાપુ આગળ ધર્યુ…તુરત ગાંધીજી બોલ્યા: “મારો જવાનો  વખત થઈ ગયો છે”.  કહી, આભા અને મનુના ખંભાનો ટેકો લઈ   બાજુના બગીચામાં આવેલ પ્રાર્થનાના સ્થળ તરફ  ચાલવા લાગ્યા..આભા અને મનુને પોતાની ‘હાથલાકડી”ઓ કહેતા..બે મિનિટના રસ્તે ચાલતા બાપુ વિનોદે ચડતા અને એમની ઠઠ્ઠા ઉડાડતા..
                       
                          આભા કહેવા લાગી:” બાપુ આજે તમે ઘડિયાળ તરફ એક નજર પણ ના કરી…એ તમારા વગર કેટલું ઝૂરતું હતું?
ગાંધીજી તુરત બોલ્યા: તું જ મારી ઘડિયાળ છે ..મારે ઘડિયાળ તરફ જોવાનું કામ શું?”

                          મનુ હસતા હસતા બોલી: ” બાપુ તમને એમના તરફ પણ ક્યાં જોવાની પડી છે?”  ગાંધીજી હસવા લાગ્યા..

ગાંધીજી પ્રાર્થના સ્થળ નજીક હરિયાળી ઉપર આવી પહોચ્યાં..ગાંધીજી બોલ્યા: “આજે મને દસ મિનિટ મોડું થયું છે  અને એ મને ગમતું નથી..મારે અહીં બરાબર પાચ વાગે આવી જવું જોઈતું હતું”

                         પ્રાર્થના સ્થળ પહેલાં આવતા પાંચ પગથિયા ગાંધીજીએ વટાવ્યા..પ્રાર્થના આસન પર બેસવા જાય એ પહેલાં  લોકો ઉભા થઈ ગયાં જે  નજદિક હતા તે  લોકો બાપુના પગે પડવા લાગ્યાં.,,ગાંધીજીએ આભા અને મનુના ખભાપરથી હાથ લઈ તે જોડી ને તેમને સૌને વંદન કર્યા.

                         બરાબર એજ સમયે ભીંડમાંથી રસ્તો કાઢી એક વ્યક્તિ આગળ ધસી આવી. એ પણ ગાંધીજીને પગે લાગવા આવ્યો હશે એવું લાગ્યું..પરંતુ પ્રાર્થનાને મોડું થતું હોવાથી મનુએ એને રોક્યો..એ વ્યક્તિએ મનુનો હાથ પકડી લીધો..આભાને એણે એવો ધક્કો દીધો કે એ પડી ગઈ.  બે એક ફૂટથી જ એણે ઉપરા ઉપરી ત્રણ ગોળી ચલાવી દીધી…

                          પહેલી ગોળી લાગતા જ ગાંધીજીનો જે પગ ઉચો થયો હતો તે નીચે પડી ગયો. પણ ગાંધીજી ઉભા જ રહ્યાં. બીજી ગોળી લાગી ને ગાંધીજીનાં સફેદ વસ્ત્રો પર લોહીના લાલ ડાઘ દેખાતા થયાં, એમનો ચહેરો સફેદ પડી ગયો, એમના જોડેલા હાથ છૂટા પડી ગયાં, અંતિમ વિદાય લેતા બાપુના મોંમાથી શબ્દ નિકળ્યા..”.હે, રામ”.. ત્રીજી ગોળીનો અવાજ સંભળાયો..શરીર લોચો થઈને ધરતી પર પડ્યું, ચશ્માં નીચે પડ્યાં, ચંપલ પગમાંથી નીકળી ગયાં..

                         એ ત્રણ ગોળી કાળ બનીને  આવી..એ વ્યક્તિ કાળ બનીને  આવી.. એ માત્ર ગાંધીબાપુનો નશ્વર દેહ  લઈ ગઈ..ગાંધીબાપુ  નહી!  મહાત્મા ગાંધી નહી.. એ આજ પણ દુનિયામાં લાખો-કરોડોના હૈયામાં વસ્યા છે. એમનો  જ રાહ , સત્ય, અહિંસા પરમ-ધરમ પર વિશ્વની શાંતી સમાયેલી છે. જ્યાં લગી આ પૃથ્વી છે, વિશ્વ પર માનવજાત છે ત્યાં લગી ગાંધીજી છે  આવી વ્યક્તિ કદી મરતી નથી એ અમર છે..

                          હે રામ ! રામ ! હે રામ ! રામ ! રામ ! હે રામ! રામ ! રામ !

સંકલન-વિશ્વદીપ

**********************************************************************************************

      FINAL JOURNEY OF GANDHIJI TOWARDS THE EVENING PRAYER HALL

Friday, January 30, 1948 at approx. 4:30 P.M.- Birla Mandir, New Delhi, India

Abhaben brought milk, boiled vegetables, etc. for his supper. Who knew that this was going to be his last supper?

Gandhiji was engrossed in discussion with Sardar Patel while eating his meal, that he lost track of time. Reluctantly, Abhaben brought his clock in the front of him. It certainly had the desired effect. Gandhiji looked at Sardar Patel and told him, “It is time for me to go for my evening prayers. He immediately got up and took the support of Abhaben and started walking through the garden towards to prayer spot. In his subtle sense of humor, and his gratitude, he always compared Manuben and Abhaben as his walking sticks.

As Gandhiji arrived at the green near the prayer spot, he said, “I do not like to be late for my prayers. I am ten minutes late today! I should have been here sharp at 5:00 PM.”

He climbed over five steps to reach towards the prayer spot. As he was getting ready to sit, all the people around him got up; Gandhiji took his hands off Manuben and Abhaben and folded them for Namaste.

Just at that very moment, weaving his way through the crowd, one person came rushing in the front; it seemed he had also come to bow to Gandhiji, but since they were already late for the prayer, Manuben stopped him. That fellow grabbed Manuben’s hand, pushed Abhaben very hard to get her off balance…and shot Gandhiji three times with the bullets!

As the second bullet went through his chest, blood started oozing out on his white clothes; his face started turning pale; his folded hands opened up; as he was bidding his final farewell, he said…”hey Rama.” Again a big bang of the third bullet..his fragile body collapsed on the ground..his slippers came off!

Those three bullets became an ultimate invitation for his death..those bullets took away his fragile body but not Gandhiji..not our Mahatma..the great soul as we lovingly call him..for he is still in the hearts of hundreds of millions of people in the world. The path of the Truth and Nonviolence that he showed to us, has brought peace and respect in every corner of this world. His principles of the truth & nonviolence will prevail for centuries to come and will help uplift the masses. He did not die..his principles will continue to provide a guiding light to the world. Hey Rama..Hey Rama….

અંગ્રેજીમાં ભાવાનુવાદ-હેમંતભાઈ ગજરાવાલા

Based on Write up by Mr. Vishwdeep Barad January 30, 2010

Advertisements

જાન્યુઆરી 30, 2010 - Posted by | વાચકને ગમતું

હજુ સુધી કોઈ ટિપ્પણીઓ નથી.

Thank you for visiting" ફૂલવાડી" Thank you for your comments.

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s