"ફૂલવાડી"

શબ્દગંગાની હૃદય-ઉર્મિ એટલે ફૂલવાડી

આ અમેરિકન નારી!

 2624196-2-american-woman-24x36-oil-on-canvas

શેરૉન વિલયમ્સને જુલાઈ માસની બેસ્ટ એમ્પ્લોઈ જાહેર કરવામાં આવી, ઓફીસના બધા કર્મચારી તેણીની ઑફીસમાં જઈ અભિનંદનનો વરસાદ વરસાવી દીધો. કાફેટેરીયામાં “Employee of the month…Congratulation Sharon”ની કેક, સલાડ. કુકી, ડીપ એન્ડ ચીપ્સ,ઘણું ફીંગર ફુડ્ઝની ટ્રે હતી ત્યાં શેરૉનનો બોસ  મીસ્ટર પીટરસને બોલાવી અભિનંદન સાથે એમ્પ્લોઈ ઓફ ધ મન્થનો એવૉર્ડ આપ્યો સાથો સાથ ૫૦૦ ડોલરનો ચેક આપતા બોલ્યો..’આપણી કંપનીમાં શેરૉન છેલ્લા પાંચ વર્ષથી જોબ કરે છે , ઘણીજ કાબેલ, મહેનતું અને હોશિયાર છે..આપની કંપનીને આવા એમ્પ્લોઈની જરૂર છે. શેરૉન આજે ઘણીજ ખુશ હતી. જેવી પાર્ટી પુરી થઈ તુરતજ એની મધર બ્રિન્ડાને ફોન કર્યો..’ Mom, my company gave me the award for employee of the month…Wow!Congratulation..baby..I am proud of you’..’મોમ ,આજે હું ઘેર મોડી આવીશ..મારા ઓફીસના મિત્રો મને ડાઉન-ટાઉનમાં એક ઈટાલીયન રેસ્ટૉરન્ટમાં પાર્ટી આપવાના છે..’ઑકે..બેબી.’

  હ્યુસ્ટનમાં સુગરલેન્ડ એરીયામાં શેરૉનને ૨૫૦૦ સ્ક્વેર ફૂટનું ત્રણ બેડરુમનું મકાન , લેક્સસ કાર અને પૈસી ટકે ઘણીજ સુખી હતી. અને હજુ અન-મેરીડ હતી તેથી તેની મધર બ્રીન્ડા એની સાથે રહેતી હતી. શેરૉનને બોયફ્રેન્ડ હતો પણ લગ્ન કરવા જેટલાં સીરીયસ થયાં નહોતાં..એની બહેનપણી સિલા હંમેશા કહેતી : મને તારા બોયફ્રેન્ડ માઈકનો સ્વભાવ બહું જ ગમે છે!! મજાકમાં કહેતી પણ ખરી” તું લગ્ન ના કરવાની હોય તો…સિલા..યુ આર ક્રેઝી..! ..એકાદ વરસ પછી વિચારીશું..પણ તને તો મારા વેડીંગમાં જરૂર બોલાવીશ…! યસ યાર તારે તો ઘણાં બધા મિત્રો છે..એમાં મારું નામ હશે ખરું?..સિલા હસતા હસતાં બોલી..

એક દિવસ શેરૉનને એની બોસે ઓફીસમાં બોલાવી..શેરૉન તને તો ખબર છે કે અત્યારે આપણી કંપની કેટ્લી ખોટમાં જાય છે..અને ઘણાં એમ્પ્લોઈને લેઈડ-ઑફ આપવો પડ્યો છે…અત્યારે આપણાં દેશમાં ઈકોનૉમી બહું જ ખરાબ છે.ઘણીજ બેન્ક્સ, કંપનીઓ બંધ થઈ ગઈ છે.આ ઈકોનોમીની અસર આખી દુનિયામાં થઈ છે..આવી પરિસ્થિતીમાં આપણી કંપની કોઈ રીતે “survive “થઈ શકે તેમ નથી…I am sorry to let you know that this is your last week on the job…શેરૉન..ત્યાંજ બોસને ભેટી રડી પડી..હવે હું શું કરીશ? બોસે કહ્યું પણ્ ખરું કે તું અહી ઓફીસમાંથી કોઈ પણ જોબ માટે એપ્લાઈ કરી શકે છે તેમજ તારી કોઈ પણ જ્ગ્યાએ ઈન્ટરવ્યું માટે જવાનું થાય તો ચાલુ ઓફીસે હું તને જવા દઈશ.’આભાર’.. 
 
             ખરાબ ઈકોનૉમીને કારણે શેરૉનને  કોઈ પણ જગ્યાએ જોબ ના મળી , છ મહિના બાદ અન-એમ્પલોયમેન્ટનો ચેક પણ આવવાનો બંધ થઈ ગયો..એની મધર પાસે જે બચત હતી તે  ઘર-ખર્ચમાં વપરાઈ ગઈ..જોબ સારી હતી ત્યારે શેરૉને કદી રૈઇની-ડે નો વિચાર સુદ્ધા ન કર્યો..હવે ખાવાના પણ સાસા પડવા લાગ્યા.. શેરૉનની મધર હાર્ટ-એટેકની લીધે સાવ અપંગ જેવી થઈ ગઈ હતી  અને શેરૉનને  એની મધરને નર્સિંગ-હોમમાં મૂકી દીધી. ઘરની વસ્તું ઓ વેંચી ,વેંચી  ઘરનું ગુજરાન માંડ માંડ ચલાવે .લેક્સસ કાર પણ વેચી દીધી શું કરે? ઘરનું મૉરગેજ ત્રણ મહિના ભરી ના શકી એથી બેંક તરફથી ફાયનલ નોટીસ આવી : ‘ત્રીસ દિવસમાં  ત્રણ મહિનાનો હપ્તો નહીં ભરો તો ઘર જપ્ત કરી લઈ બેન્કનું સીલ મારી દેવામાં આવશે.શેરૉને ઘણાં મિત્રોની મદદ માંગી પણ આવા ટાણે કોણ મદદમાં આવે? સુખની સાહિબી સૌને ગમે..એમાં તો સૌ નમી નમી આવે..દુ:ખમાં  સૌ દૂર દૂર ભાગે..આંખ મીચી સૌ દૂર  ભાગે..આવી જ્યારે ગરીબી આવે..ના તો મિત્રો આવે કે ના તો સગા આવે…શેરૉન સવારે નવ વાગે વોક કરવા ગઈ પાછી આવી તો ઘર પર બેંકનું સીલ..ડોર પર નોટીસ..” It’s bank property..’ એણે માત્ર શોર્ટ અને ટી-શર્ટ પહેરેલ હતું..હવે  કોના ઘેર જવું..ખીસ્સામાં કોઈને ફોન કરવા એક ક્વાટર પણ નહી! રસ્તા પર આવી ગઈ! સુવા ક્યાં જાય? રાત્રીઓ બ્રીજ નીચે કાઢી.. ખાવા માટે રોજ રાતે …જ્યારે મેકડૉનાલ્ડ બંધ થાય પછી..રાત્રે ગારબેજ કેનમાં ફેંકી દીધેલ હેમ્બરગર..ફ્રાય્ઝ.. ખાય લે..ઘણીવાર બ્રીજ નીચી જ્યારે સુતેલી હોય ત્યારે ગુંન્ડાઓ  સેક્સ્યુલી  એબ્યુઝ કરે! બિચારી દિવસે ચાર રસ્તે ઉભી રહે ને કપડાના ગાભાથી ટ્રાફીક લાઈટ પાસે ઉભી રહેતી કારના ગ્લાસ સાફ કરે ! કોઈ પૈસા આપે તો વળી કોઈ કારવાળા ગાળો આપી પજવે પણ ખરા.. ‘એમ્પ્લોઈ ઓફ ધ મન્થ..મસ્ત મજાની જોબ..મોઘામાં મોઘી કાર..ઘર અને ક્યાં આ ગદવાડ ચુંથી  ખાવાનું શોધતી આ શેરૉન!! શેરૉનને આવું વિચારતા પોતાની જાત પર ગુસ્સો અને દયા બન્ને સ્નો ફોલ બની ઘેરી લાધા… આવી સખત ગરમીમાં ફ્રીઝ થઈ ગઈ!ધ્રુજારી છુટી!!

                         શેરૉન પ્રેગનન્ટ થઈ! હવે શું કરીશ? ‘Basturd! Animal!! ગૉડ ..તમને કદી નહી માફ કરે!’ મનોમન એ ગુન્ડાઓને ગાળો ભાંડવા લાગી..’અને  મેડીકલ ઈન્સ્યોરન્સ પણ નથી..! એબૉરશન માટે પૈસા નથી..હું જ ભુખી મરુ છું..ક્યાંથી પૈસા કાઢું?’ પોતાની જાત પર ગુસ્સે થઈ! માથુ પીટવા લાગી! ત્રણ મહિના થઈ ગયા!! સવારથી  કશું ખાધું નથી..પાસે એક પણ પૈસો નથી..બ્રીજ નીચે..એમની પથારી… હાથમાં ગાભો લીધો..લાવ એક બે કાર સાફ કરું ..થોડા પૈસા મળી જાય  તો આ પેટમાં જીવ છે એને પણ કંઈક મળે અને મને પણ….એમ કહી ઝડપથી ચાર-રસ્તા તરફ દોડી.. એક કાર ને જોઈને! ભૂખની મારી..કામ શોધવા! પાછળ આવતી કાર કન્ટ્રોલ ના કરી શકી..શેરૉન..૨૫ ફૂટ હવામાં ફેંકાઈ…એનું બૉડી ત્રીજી કારના હુડ પર પડ્યું..  ભૂખની મારી.બેજીવ સાથે .આ અમેરિકન નારી!

જુલાઇ 30, 2009 Posted by | ટુંકીવાર્તા, સ્વરચિત રચના | 3 ટિપ્પણીઓ

આજના સુવિચારોની મહેંક..

y1pT2XxanFCo4zJbRJuJ3HMJTv9N3OBu2zbLxIDTUOJKa4vnueJ4FwEpo7q9hf5jmiq

એક મોટી તક આવી પહોંચે તેની રાહ જોઈને બેસી રહેવાને બદલે, નાની નાની તકોને ઝડપી લેવાથી આપણે મુકામે ઝ્ટ પહોંચીએ છીએ.

તકની તકલીફ એજ છે કે એ આવે છે તેના કરતાં જતી રહે ત્યારે મોટી લાગે છે.

તક કદી એળે જતી નથી. તમે જે ગુમાવી હોય તેને બીજો જણ ઝ્ડપી લે છે.

દંભ એ પાપે પુણ્યને આપેલી અંજલિ છે.

દુનિયાની મોટી આફત એ છે કે મૂરખાઓનો આત્મવિશ્વાસ ક્યારેય ડગતો નથી અને બુદ્ધિશાળીઓ પોતાની આશંકાઓમાંથી કદીય ઊંચા અવતા નથી.

કોઈ માણસને તમારો દુશ્મન બનાવવો હોય તો એને એટલું  કહેજો કે: ‘તારી વાત ખોટી છે’. આ તરકીબ હંમેશા કામ આપે છે.

દુશ્મનનો તે નથી  જેઓ આપણને ધિક્કારે છે, પણ તેઓ કે જેમને  આપણે ધિક્કારીએ છીએ.

હાજરીમાં જે તમારાથી ડરે, એ ગેરહાજરીમાં તમને ધિક્કારે  છે.

નીચે ગબડી પડવામાં નિષ્ફળતા નથી; ગબડ્યા પછી ત્યાં પડ્યા રહેવામાં છે.

સમસ્ત વિશ્વને ચાહવું તેમાં કોઈ મોટી  વાત નથી. સવાલ તો પડોશમાં જ રહેતા પેલા આભાગિયાનો છે.

સૌજન્ય: ધૂપસળી

જુલાઇ 29, 2009 Posted by | ગમતી વાતો | 2 ટિપ્પણીઓ

ત્યારે હતો તે હું…

Oil-Painting-M-42-

અને આકાશ પર ચડતો હતો
                 ત્યારે હતો તે હું.

અને પૃથ્વી ઉપર પડતો હતો
                ત્યારે હતો તે હું.

અને એકાંતને અડતો  હતો
                ત્યારે હતો તે હું.

અને છાને ખૂણે રડતો હતો
               ત્યારે હતો તે હું.

અને અંધારને જડતો હતો
               ત્યારે હતો તે હું.

અને એકાંતને  નડતો હતો
               ત્યારે હતો તે હું.

અને પૃથ્વી ઉપર પડતો હતો
                ત્યારે હતો તે હું.

અને આકાશ પર ચડતો હતો
                ત્યારે હતો તે હું.

અને ચડતો અને પડતો હતો
                ત્યારે હતો તે હું.

અને ચદતો અને પડતો હતો
          ત્યારે હતો તે હું.

-મનહર મોદી

જુલાઇ 28, 2009 Posted by | ગમતી ગઝલ | 3 ટિપ્પણીઓ

બાળપણની ચાલ

children-008 
સરળતાથી  નહીં    ભૂંસી શકો  એકેક       જણની ચાલ;
સતત પગરવ કરીને જાય જીવનમાં સ્મરણની ચાલ.

સમજદારીની  ભાગમદોડમાં   બસ વસવસો છે એક,
ચમકતાં બૂટનાં તળિયે ઘસાઈ    બાળપણની ચાલ.

મુસીબતમાં  છું હમણાંથી જરા જાહેર  થૈ ગઈ વાત,
બધાંએ વાતવાતે ચાલવા માંડી છે..પણની  ચાલ.

મને ખુદને જ મળવામાં હું અડચણરૂપ થઉં છું  રોજ,
મને મળવા જ ચાલી આજ મારા  અપહરણની ચાલ.

સદાયે ખુશ   રહેવાની   બતાવી    દઉં     જડ્ડીબુટ્ટી,
‘ધરા સાથેજ  બદલાતી રહે વ્હેતાં ઝરણની   ચાલ.’

-અશોક ચાવડા

જુલાઇ 27, 2009 Posted by | ગમતી ગઝલ, મને ગમતી કવિતા | 1 ટીકા

રાત ને દિવસ વણાતો હોઉં છું

1613332

રાત ને દિવસ   વણાતો       હોઉં છું,
‘હા’અને ‘ના’માં ચણાતો       હોઉં છું.

ડૂબતા  કૈં વ્હાણ   જેવી        જિંદગી,
ક્યાં જવાનું, ક્યાં તણાતો  હોઉં છું?

વેદનાઓ   ટાંકણા        માફક   ફરે,
માનતો કે, હું    ઘડાતો    હોઉં    છું.

અન્યને   તો  દોષ શું દેવો   અહીં?
ખુદના હાથે      હણાતો       હોઉં છું.

ઢેલ  જેવી લાગણી      સામે  મળે,
ભીતરે  હું   યે         કળાતો હોઉં છું.

એ  હવે  આવી  ગયાં છે    ઓરડે,
બારણા  માફક   વસાતો     હોઉં છું.

-ફિલિપ કલાર્ક

જુલાઇ 25, 2009 Posted by | ગમતી ગઝલ | 2 ટિપ્પણીઓ

પ્રપોઝલ રીંગ…

419px-Ravi_Varma-Woman_in_thought

“હસી ના શકી, રડી ના શકી, કોની લાશ હતી જાણી ના શકી…” ‘શું વાત છે વિપુલ ? શાયર સાહેબ તારી શાયરીનો કોઈ જવાબ નથી..સુંદર અતિ સુંદર!’  ‘નેહા, સ્વર્ગ વચ્ચે રહી ગમગીની અનુભવું છું..તું જ મને કહે સુખની વ્યાખ્યા શું? પૈસો છે, મર્સિડીઝ કાર છે ને મહેલ જેવું મકાન છે, પણ ચેન ક્યાં છે? રોજ, રોજ ઉદાસીનતા વીડની જેમ ઉગ્યા કરે છે,એની એલરજી મારા માઈન્ડમાં ઘર કરી ગઈ છે. વિપુલ હું તારા દુ:ખને સમજી શકું છું. વિપુલના મધર અને ફાધર  બન્ને  ડૉકટર હતાં, બન્ને અમેરિકાથી પેરીસ મેડીકલ કૉનફ્રન્સમાં જતા હતાં ત્યારે પ્લેન-ક્રેશમાં બન્નેનું  અવસાન થયું અને વિપુલ એમનો એકજ સંતાન.વિપુલના માતા-પિતાએ પહેલેથી જ વીલ બનાવી રાખેલ તેથી કોઈ કાયદેસર મુશ્કેલીઓ નડી નહીં.વિપુલ અહી અમેરિકા આવ્યો ત્યારે પંદર વર્ષનો હતો  અત્યારે તેની ઉ઼ંમર પણ બત્રીસની થઈ અને હમણાંજ એણે ઓન્કોલોજીસ્ટ્ની ફેલૉશીપ પુરી કરી અને ફીનીક્સમાં પ્રાયવેટ  પ્રેકટીસની ઓફર સ્વીકારી.ડોકટર હોવા છતાં ગુજરાતી પ્રત્યે ઘણીજ લાગણી અને ગુજરાતીમાં ઘણાં શે’ર્ શાયરી પણ કરે અને લખે.નેહા શિકાગો રહેતી હતી અને લોયોલા યુનિવર્સિટીમાં લોયરનું ભણતી હતી બન્ને ઈન્ડીયન પ્રોફેશનલ નેટ-વર્ક યાહુ-ગ્રુપમાં પહેલીજ વખત મળ્યા અને ત્યારથી અવાર-નવાર  મોડી રાત સુધી યાહુ- ચેટ પર  કલાકો સુધી વાતો કરતાં પણ રુબરુ મળવાના સંજોગો કદી  ઉભા થયાં નહીં.

 
               ‘ નેહા! હવે હું હ્યુસ્ટનમાંથી બધું વાઈન્ડ-અપ કરી એકાદ મહિનામાં ફીનીકસમાં મુવ થઈ જવાનો પ્લાન છે..ઘર પણ વેંચી દીધું છે અને એનું ક્લોઝીંગ પણ એકાદ વીકમાં થઈ જશે..પણ મારી પ્રેકટીસ શરુ થાય  એ પહેલાં…’હા લગ્ન..ખરુંને? જરુર…You are the great man on this earth..’ વિપુલ મનોમન ખુશ થઈ ગયો.. વિચારવા આવ્યો કે નેહા અને અમો ઘણા સારા મિત્રો છીએ..તેણીનો સ્વભાવ પણ ઘણોજ સારો છે, આટલું સારું ભણે છે, સંસ્કારી છે.  ‘નેહા! હું આ વીક-એન્ડમાં  શિકાગો આવું છું..મારે એક અગત્યનું કામ છે..તું એર્-પોર્ટ પર લેવા આવીશ?’ નેહાને એકદમ શૉક લાગ્યો. ‘અચાનક?’ ‘ હા!’.. નેહા પણ વિચારમાં પડી ગઈ.  વિપુલે મનોમન વિચાર્યુ હતું કે બસ શિકાગો એર-પોર્ટપર જ સરપ્રાઈઝ આપું અને ત્યાંજ પ્રપોઝલ મુકું..”Would you marry me?” it will be shock and surprise!for her..

        વિપુલ પ્લેનમાં હજારો વિચાર કરવા લાગ્યો.ફોટામાં એ બહું સુંદર લાગે છે..બસ રુબરૂ મળીશ અને પ્રપોઝ્લ મુકીશ મને ખાત્રી છે કે એ ના નહી પાડે! શિકાગો ઑહેર એરપોર્ટના લગેઝ ચેક-આઉટમાં  આવવાનું નેહાની કીધું હતું..નેહાએ એર-પોર્ટ પર આવવા એની કોલેજની ફ્રેન્ડ  હેતાલીને  સાથે લીધી.’હેતાલી હ્યુસ્ટનનો આ મારો મિત્ર વિપુલ ડોકટર છે..અમો ઘણાં વર્ષોથી મિત્ર  છીએ અને એણે અચાનક અહીં આવવાનું નકી કર્યું છે. મને ઘબરાટ થાય છે…’ ખાલી મિત્ર જ કે..પછી . ના યાર એવું નથી..Just a friend..પણ નેહા મનોમન વિચારવા લાગી કે એ મને પસંદ કરશે?..ના ના એ અમસ્તો જ મને મળવા આવતો હશે!!!

          પ્લેન જેવું ગેઈટ પર આવ્યું કે તુરત જ પ્લેનમાં લગેજ-કેરીયરમાંથી હેન્ડ-બેગ લઈ વિપુલ ઝડપથી બહાર નીકળી ગયો..હાથમાં ફૂલ, ખીસ્સામાં પ્રપોઝલ રીંગ સાથે  લગેઝ-પીક-અપ તરફ પ્રણાય કરી લગેઝ પીક-અપ પાસે પહોચ્યો..ત્યાં હાથમાં ફૂલને સુંદર સ્માઈલ સાથે..વ્હીલ-ચેરમાં બેઠેલી નેહા  બોલી ઉઠી..વેલકમ…વિપુલ..! વિપુલના હાથમાં પણ ફૂલ હતાં..કોણ જાણે કેમ અચાનક ઠેસ વાગી.ફૂલ પડી ગયાં…પોતાની જાતને માંડ માંડ સંભાળી શક્યો..નેહા હેન્ડીકેપ હતી !નેહાને ભેટ્યો અને ફૂલ પણ આપ્યાં પણ વિપુલના ખિસ્સામાં પ્રપોઝલ રીંગ એમની એમ જ રહી ગઈ!!!

જુલાઇ 22, 2009 Posted by | ટુંકીવાર્તા, લઘુકથા, સ્વરચિત રચના | 5 ટિપ્પણીઓ

શે’ર-શાયરી સાથે માણીએ..

romantic-impressionist-art-painting-giclee-carmelina

કંપે છે  મારા હાથ, હું ઝાલી      નહીં શકું,
હું ખુદ તને કહું છું કે પાલવ બચાવી જા.
-મરીઝ

દુ:ખ- સંકટ- કષ્ટ- પીડ-કલેશનો      મહિમા સમજ,
તેં સતત ભજવ્યા કર્યા  તે વેશનો  મહિમા  સમજ.
-હેમંત દેસાઈ

સાવ  અધવચ્ચેથી  ચીરે  છે  મને,
મારો પડછાયો  જ   પીડે  છે  મને.
-ભરત ભટ્ટ

કહો દુશ્મનને દરિયા જેમ હું પાછો જરૂર આવીશ,
એ  મારી ઓટ   જોઈ ને કિનારે     ઘર  બનાવે છે.
-મરીઝ

પૂછી રહ્યો પડછાયો  મને  જે મળ્યો  સામે,
શું  નામ  તમારું  અને      રહેવું  ક્યાં  ગામે?
-આદિલ મન્સૂરી

ખંખેરી  ઊભો  થાઉં, હવે      વાર     નથી કૈં,
એ વાત જુદી છે કે આ ચાદર મેં વણી છે.
-ભગવતીકુમાર શર્મા

એકવાર    મેં ફૂલો સમો દેખાવ    કર્યો તો,
આ એની  અસર છે કે હું કરમાઈ રહ્યો છું.
-સૈફ પાલનપૂરી

ક્યામતની   રાહ       એટલે   જોઉં   છું,
કે ત્યાં   તો જલન મારી માં પણ હશે.
-જલન માતરી

જુલાઇ 19, 2009 Posted by | ગમતી ગઝલ, શાયરી | 4 ટિપ્પણીઓ

આજના સુવિચારો..

160437350OGlxMq_fs

 તમે જે કહેશો એ વિશે લોકો કદાચ શંકા કરે, પણ તમે જે કરી બતાવશો એ તેઓ માનશે.

કુનેહ એટલે કોઈને દુશ્મન બનાવ્યા વિના પોતાની વાત સાચી ઠરાવવાની આવડત.

ક્રોધના કારણો કરતાં એનાં પરિણામો કેટલાં વધુ વેદનામય હોય છે.

માણસ કઈ રીતે રમત ખેલે છે તેમાંથી એના ચારિત્રનો એક અંશ દેખાય છે. રમતમાં એ કેવી રીતે હારે તે એનું સમગ્ર ચારિત્ર છતું કરે છે.

બીજાઓ મારે વિશે શું ધારતા હશે તેની ચિંતામાં હું રહ્યા કરતો હતો. પછી મને ખબર પડી કે બીજાઓ મારો મુદ્દલ વિચાર કરતા પણ નહોતા પણ હું એમને વિશે શું ધારતો હોઈશ તેની ઉપાધિ કરતા હતા-ત્યારે મારી   ફિકર મેં છોડી દીધી.

આ જગતમાંથી હું એકજ વાર પસાર થવાનો છું. તેથી, જો હું કશી મમતા બતાવી શકું તેમ હોઉં, કે કોઈ સારું કામ કરી શકું તેમ હોઉં તો લાવ, અત્યારે જ તે કરી લઉં; કારણ કે હું અહીંથી ફરી નીકળવાનો નથી.

જમાનાની સાથે આપણે પણ બદલાવું જોઈ એ-સિવાય કે જમાનાને બદલવા જેટલી ત્રેવડ આપણાંમા હોય.

વરસાદનો જશ જેને લેવો હોય, તેણે દુકાળની ગાળો સાંભળવા પણ તૈયાર રહેવું પડશે.

પોતાની જાતને ઓળખવી તે અત્યંત મુશ્કેલ તો છે- એ કામ અતિશય અળખામણું પણ છે.

જુઠું  બોલનાઓએ યાદદાસ્ત તો સારી રાખવી જ જોઈએ.

ટીકા એ કીર્તિની કમાણી પરનો સામાજીક કર છે.

સૌજન્ય: ધૂપસળી

આપના અમૂલ્ય પ્રતિભાવ આપશો.

જુલાઇ 17, 2009 Posted by | ગમતી વાતો | 24 ટિપ્પણીઓ

જંખના!

Indian_women_paintings_1
‘મૉમ, તું સાહિલ અંકલનો કૉનટેક્ટ કર’.. ‘નીતા, ત્રીસ વર્ષબાદ  એમનો કૉનટેકટ કરું તો મારી જેવી કોઈ સ્વાર્થી સ્ત્રી ના કહેવાય! મૉમ,આમાં સ્વાર્થની ક્યાં વાત આવી? તારી સાથે રાજી ખુશીથી ડીવૉર્સ થયા પછી પણ એમણે લગ્ન નથી કર્યા. મને ખાત્રી છે કે હજુ પણ તારા પ્રત્યે લાગણી અને પ્રેમ છે..એ ભલે બહું જ ઓછું બોલે છે..હું અચાનક એક વખત એમને શિકાગોમાં મારી બહેનપણીના લગ્નમાં મળી ગઈ હતી.ગીતા આન્ટી એ મને ઓળખાણ કરાવી હતી..એ બહુંજ માયાળું છે’. મને મળી ને કહ્યું..’નીતાબેટા, You are very pretty..(તું બહુજ સુંદર છે)કઈ કોલેજમાં જાય છે? શું બનવાની છે?’ ‘અંકલ હું ડેનવર યુનિવસિટીમાં મેડીકલમાં છું..wow! ડોકટર થવાની! YES, Uncle. અંકલ તમે ક્યાં સ્ટેટમાં છો? ‘બેટી હું મિશિગન,ગ્રાન્ડરેપીડમાં છું’Teaching line(શિક્ષણ ક્ષેત્ર)માં છું’ મારી સાથે ઘણી વાતો કરી.મને તારા વિશે પૂછ્યું પણ હતું કે “Where is Pratibha?( પ્રતીભા ક્યાં છે?) એ પણ ડેનવરમાં મારી સાથે જ છે.. એમને મળ્યા ઘણો સમય થઈ ગયો પણ એમનો માયાળું સ્વભાવ મૉમ, હજુ મને યાદ છે.

                            યાદ છે ૧૯૭૦માં સ્ટુડન્ટ વીઝા પર  હું અને સાહિલ અમેરિકા આવ્યા, અહી અમારું કોઈ નહોતું,,શિકાગો એરપોર્ટ પર સાવ અજાણ્યા!આપણે ઈગ્લીશ બોલીએ એ કોઈ ના સમજે આપણાં ઉચ્ચારો સાવ જુદા પડે!રસ્તો કાઢી ગ્રેહાઉન્ડ બસ લઈ ફોર્ટ-બેન્ડ ઈન્ડીયાના યુનિવર્સિટીમાં ગયાં.શું ખાવું? કઈ ખબર ના પડે.સાહિલ પાસે ફરસી પૂરી અને સુખડી પડી હતી તે ખાધી.એ બોય્ઝ ડૉમ અને હું ગ્રલ્સ ડૉમમાં ગઈ..બીજા દિવસથી ક્લાસ શરું થવાના હતાં. હું કેમીકલમાં અને સાહિલ ઈલેકટ્રીક એન્જીનીયરમાં, કેમ્પર્સમાં પાર્ટ-ટાઈમ જોબ કરીને આભ્યાસ પૂરો કર્યો. અમારું પ્રણયનું બીજ તો ભારતમાંથી પ્રાંગરેલું હતું.
મને પણ  કેમીકલમાં અને સાહિલની ઈલેકટ્રીકલમાં જોબ મળી ગઈ અને એકજ એપાર્ટમેન્ટ લઈ સાથે રહેવાનું નક્કી કર્યું..એપાર્ટમેન્ટ બે બેડરૂમનું હતું અને સાહિલનો  મિત્ર વરુણ પણ સાથે રહેતો હતો. ફોર્ટબેન્ડ બહુંજ નાનું ગામ હતું  અને આપણાં ભારતિયની સંખ્યા બહું જુજ, મોટાભાગના સ્ટુડન્ટ રહેતા હતાં. બહુંજ સાદાઈથી થોડા મિત્રોની હાજરીમાં સાહિલ અને મારા લગ્ન થયાં.અમારું લગ્ન જીવન ઘણુંજ સુખી હતું..સાહિલ બહુજ શાંત અને માયાળું સ્વભાવનો ! હું જે કહ્યું તે હમેંશા મંજૂર રાખે કદી પણ કોઈ જાતની દલીલ કે ખોટી ચર્ચા ના કરે! ‘લગ્નને  ત્રણ વર્ષ થઈ ગયાં સાહિલ! ઘરમાં એક રમતું રમકડું. પ્રતીભા તું એકની એક વાત કર્યા કરે છે આપણે બન્ને એ  ડૉકટરની બતાવ્યું અને મારે જે મર્યાદા છે એ તને ખબર છે.શું આપણે બાળક વગર સુખી જીવન જીવી ના શકીએ? આપણે ભારત જઈ એક બાળક  એડાપ્ટ કરી લઈએ. પણ મને એ મંજૂર નહોતું. સમય દોડતો હતો અમારી ઉંમર પણ વધતી જતી હતી,મારી ધીરજ ખુટતી  જતી હતી, મારા મનને વંશમાં ન રાખી શકી…પાંચ વરસબાદ મેં એક દિવસ  સાહિલને કહ્યું” I am pregananat!( મારે સારા દિવસો જાય છે) .’Pratibha, It’s miracle !..બહુજ ખુશી ની વાત છે’ એ ખુશ થઈ મને કીસ આપી ભેટી પડ્યો! સાહિલ! મારી વાત સાંભળ..તને આંચકો લાગશે..પણ હું તને સત્ય તો જરુર કહીશ!..પ્રતિભા, તું એમ કહેવા માંગે છે કે  મને છોકરો  ગમે છે ને તને ડૉકટરે  ‘છોકરી છે એવું કહ્યું.. ના ના સાહિલ..મને ખબર છે કે તું  એવો નિષ્ઠુર નથી કે baby girl ને  અપનાવી ના શકે! ..’આ બેબી  વરૂણની છે…’ પ્રતિભા!!!!તું શું બોલે છે તેનું તને ભાન છે? હા, સાહિલ..મને તારી મર્યાદાની ખબર છે અને મારે તો બાળક જોયતું હતું..I am sorry..Sahil, we have to get the divorse!(મને માફ કર સાહિલ,પણ આપણે છૂટાછેડા લેવા પડશે) no..no.એક  સમજુતી ન થઈ શકે પ્રતિભા? શું? બસ આ વાતની કોઈને  પણ ખબર ના પડે અને હું આ બેબી મારી છે એમ બધાને કહું અને આપણે બન્ને…’ ‘ના, સાહિલ આ શક્ય નથી..I cheated you!! મને આ વાત કાયમ કોરી ખાવાની..હું વરુણ સાથે  લગ્ન કરીશ અને એ જ મારા આવનાર બાળકનો પિતા છે.. અમો બન્ને કોર્ટમાં જઈ ડીવૉર્સ લીધા.મેં વરુણ સાથે ફરી લગ્ન કર્યા..નીતાનો જન્મ થયો.શરુયાતમાં અમારું લગ્ન જીવન ઘણુંજ સુખી અને આનંદદાયી હતું.. વરુણ મારાથી ચાર વર્ષ નાનો હતો નડીયાદમાં એમનાં પિતાનો કરોડોનો બીઝ્નેસ હતો એમના મા-પિતા પણ અમેરિકા આવી ગયાં. વરુણના માતા-પિતાને પૈસાની ખુમારી બહુંજ હતી અને મારી સાથે પણ અતડો વ્યવહાર રાખે..બહું ખાસ બોલે નહી..અમારા બની વચ્ચે ફાસ નાંખવામાં એ ઘણાં જવાબદાર હતાં..ઘરમાં  ઝ્ગડો વધતો ગયો.! વરુણનું Behavior બગડવા લાગ્યું, ડીન્કસ પી,પી  ને કનડગતી અને ખોટી દલીલો ઘરમાં વધારતો ગયો..વરુણ અને મારા   ડીવૉર્સ થયાં..નીતાની કસ્ટડી  મેં લીધી…હું ને નીતા ડેનવર મુવ થઈ ગયાં..નીતા ભણવામાં હોશિયાર હતી અને મેડીકલમાં એડમીશન મળી ગયું.ફોર્ટબેન્ડ છોડ્યા પછી હું સાહિલને એકજ વખત  ઈન્ડીયન ગ્રોસરીમાં અચાનક શિકાગો મળી છું..મને મારી બહેનપણી શીલાએ કહ્યું હતું કે સાહિલે મારી સાથે  ડીવૉર્સ બાદ ફરી લગ્ન જ નથી કર્યા..

                       મૉમ, Wake up ! શું વિચારમાં  પડી ગઈ? મૉમ, મારે તને એક સીકરેટ (રહસ્ય) કહેવાનું છે…મેં છ મહિના પહેલાં સાહિલ અંકલ સાથે ફોન પર વાતો કરી હતી..’ક્યારે? કેમ?’નીતા, મને કહે તે શું વાત કરી! મૉમ,મેં  તારા સાહિલ અંકલ સાથે ડીવૉર્સ બાદ જે ઘટના બની  બધી વાત કરી..સાહિલ અંકલને બહું જ દુ:ખ થયું અને પૂછ્યું પણ ખરું કે  Is she OK? .. હે! એવું પૂછ્યું..હા મૉમ,, હજુ પણ તારા  પ્રત્યે માન છે..એ તારો પહેલો પ્રેમ હતો અને સાચો પ્રેમ હતો! હા, બેટા સાચું કહું ..એમની “મર્યાદા”ને હું  સ્વીકારી ના શકી અને મે..’ ‘મૉમ..do not worry!
મારું મને કહે છે કે એ જરુર  તારા જીવનમાં ફરી પાછા આવશે..Let me try..! આ વીક-એન્ડમાં ફોન કરીશ..’પણ મેં કીધું છે એવું’..Mom, I am not kid..

                        નીતાએ સાહિલ અંકલને ફોન જોડ્યો. ‘હલો! કોણ ?’ ‘હું નીતા’, ‘આપ કોણ?’ ‘હું રાધા,સાહિલની પત્નિ બોલુ છું ‘.. કોનું કામ છે? સાહિલને આપું?   No, I have a wrong number!    It’s OK!

 (આપનો અમૂલ્ય પ્રતિભાવ આપશો)

જુલાઇ 15, 2009 Posted by | ટુંકીવાર્તા, સ્વરચિત રચના | 7 ટિપ્પણીઓ

ગ્રામ્યમાતા-કલાપી

9275%20Farming%20India%20Sugar%20cane%20harvest%20at%20H%20G%20Halli%20village%20Mulbaghal%20Karnataka

 (શાર્દૂલવિક્રીડિત)
ઊગે  છે   સુરખી   ભરી    રવિ  મૃદુ  હેમન્તનો પૂર્વમાં,
ભુરું છે નભ સ્વચ્છ સ્વચ્છ, દીસતી એ કે નથી વાદળી;
ઠંડો   હિમભર્યો  વહે   અનિલ   શો, ઉત્સાહને   પ્રેરતો,
જે ઉત્સાહ   ભરી દીસે શુક ઊડી ગાતાં, મીઠા   ગીતડાં!

     (માલિની)
મધુર   સમય   તેવે ખેતરે શેલડીના,
રમત કૃષિવલોનાં બાલ ન્હાનાં કરે છે;
કમલવત ગણીને બાલના ગાલ રાતા,
રવિ  નિજ કર તેની   ઉપરે ફેરવે છે!

    (અનુષ્ટુપ)
વદ્ધ  માતા અને તાત તાપે છે સગડી કરી,
અહો! કેવું સુખી જોડું કર્તાએ નિરમ્યું દીસે!

   (વસંતતિલકા)
ત્યાં ધૂળ દૂર નજરે  ઊડતી  પડે છે,
ને અશ્વ ઉપર ચડી નર કોઈ  આવે;
ટોળે વળી મુખ વિકાસી ઊભા રહીને;
તે અશ્વને કુતુહલે સહુ   બાલ જોતાં!

  (મંદાક્રાન્તા)
ધીમે ઊઠી શિથિલ કરને  નેત્રની પાસ  રાખી,
વૃદ્ધા  માતા નયન નબળાં   ફેરવીને જુએ છે;
ને તેનો એ પ્રિય પતિ હજુ શાન્ત બેસી રહીને,
જોતાં  ગાતો  સગડી પરનો  દેવતા ફેરવે છે.

    (અનુષ્ટુપ)
ત્યાં તો આવી પહોંચ્યો Continue reading

જુલાઇ 14, 2009 Posted by | મને ગમતી કવિતા | 3 ટિપ્પણીઓ

ગરીબીનું ગૌરવ!

2095633400_4bac44baedPakistan Povertynytfashionpoor1mother_babies_india

ગરીબીનું ગૌરવ અમે  તો   ગાઈએ,
      ઝૂંપડામાં ભલેને અમે રહીએ..ગરીબીનું ગૌરવ

છાશ-રોટલો  ના    મળે    તો,
      પાણી પી પેટ અમો તો ભરીએ…ગરીબીનું ગૌરવ

દેહ ઢાંકવા કાંઈ ન મળે તો,
      વાદળ  વીટી અમો તો ફરીએ.ગરીબીનું ગૌરવ

સુવા ખાટલો ના મળે  તો ,
       ધરતી ગોદ આપે ત્યાં સુઈએ..ગરીબીનું ગૌરવ

બાળ ક્યાં ભણવા જાય અમારા!
       તારા ગણી ગણીને ભણીએ..ગરીબીનું ગૌરવ

“સૌ સરખા છે”, એ વાત ખોટી
          તો  અલગવાસમાં કેમ અમે  રહીએ?..ગરીબીનું ગૌરવ

જુલાઇ 13, 2009 Posted by | કાવ્ય, સ્વરચિત રચના | 1 ટીકા

જીવનનું અંતિમ પર્વ..

patriarch 
ઘડપણમાં બાદબાકી નથી..
ઘરડા થઈ ગયા,નકામાં થઈ ગયાં તેવું માનવાને કોઈ કારણ નથી.’વૃદ્ધ’ શબ્દ છે, વયથી જે વૃદ્ધ છે તે.વયોવદ્ધ વ્યક્તિ તે તો સમાજની મોટી થાપણ છે. એક પરિપક ચિત્ત સમાજનું વટવૃક્ષ સમું ઉપયોગી સાધન છે.એક ઘેઘુર વડલો એટલે અનેક પશુ,પંખી તથા માનવ માટેનું આશ્રયસ્થાન, વિરામસ્થાન.વૃદ્ધ એટલે ખેડાયેલી જમીન. અનેક ઉજ્જવળ કારકિર્દી પાર કરીને આવેલાં વૃદ્ધોએ નવી પેઢી માટે જીવતા કોશ સમાન છે.જીવન આખરે અનુભવવાની ચીજ છે. વૃદ્ધત્વ પાસે બીજું કાંઈ હોય કે ના હોય, અનુભવ તો છેજ. ભારતિય સંસ્કૃતિએ વૃદ્ધોને માનવસભાનું ઘરેણું માન્યા છે.

ઘડપણ જીવનની સંધ્યાનું આ બદલાતું ટાણું છે.જીવનનો દોર હાથમાં લઈ કૃતસંકલ્પ થવાનું છે .ક્યો છે આ સંકલ્પ? આજ હું મારી વૃદ્ધાવસ્થાને લીધે મનોમન લાચારી તો હરગીઝ નહી અનુભવું. બલકે મારા અંતરને આત્મવિશ્વાસથી છલોછલ છલકાવી દઈશ, નમ્રતાપૂર્વક હું જીવનના વણદીઠ મુકામોની યાત્રા કરીશ . હજુ સુધી નહીં ખોલેલા જીવગ્રંથનાં પ્રકરણોના શબ્દેશબ્દને હૈયે ઉતારીશ .મારા જીવનવૃક્ષની ડાલે ઊગેલા આ પીળા પાંદડામાં હું ગોકુળને અને પીતાંબરધારીને અવતારીશ.” જીવન એક મહાસાગર  છે. મહાસાગરને ગમે તેટલો ખેડો એ  હંમેશા અતળ જ રહેવાનો. .લાખમોતી પરવાળા. નીલમ એકઠા કરો, તોય રત્નાકર સાગર બીજા એવા કરોડો રત્નો પોતાની પાસે બાકી રાખવાનો એટલે કદીયે ‘જિંદગીમાં બધું પામી લીધું’- એવું કોઈ કહી શકે નહીં. જિંદગી અખૂટ યાત્રા છે.

સંતાનો સાથેનો  સંબંધ
વૃદ્ધવસ્થા એ જીવનનો એક વળાંક છે. બદલતા જીવનનાં તમામ પાસાંને વિશદરૂપે સમજી લેવા જોઈએ.વૃધ્દાવસ્થામાં સંતાનો સાથીનો સંબંધ તો સમગ્રપણે સમજી લેવો જોઈએ, કારણકે સંબંધ હસાવનારો હોય તેજ રડાવી શકે છે. અત્યાર  સુધી સંતાનો સાથેના સંબંધમાં ભલે જે ભુલો થઈ તે થઈ, ખોટા ખ્યાલો સેવાયા તો ભલે સેવાયા, પરંતુ હવે ‘જાગ્યા ત્યારથી સવારની તૈયારી થાય તો હજુ પણ કશુજ બગડી ગયું નથી.

પોતાના જ પેટનાં જણ્યા અંગે આપણા મનમાં કાંઈક કસર રહી જાય છે તેનું કારણ આપણી વધારે પડતી અપેક્ષાઓ.માબાપ રુપે આપણે પણ આપણી જાતને કેન્દ્રમાં રાખીને સંતાનનો વ્યવહાર  ગોઠવાય  એવાં સ્વપ્નાં જોઈએ છીએ, જે કદીયે સંભવ નથી. દરેકને પોતાનું જીવન છે. કોઈ આપણને કેન્દ્રમાં રાખી પોતાનો જીવન-વ્યવહાર ગોઠવે એવી અપેક્ષા તો હિંસા છે, શોષણ છે,અનીતિમતા છે, જાવન એક પવિત્ર ચીજ છે. દરેકના જીવનનું સ્વતંત્ર્ય જાળવવું એ માનસ માત્રની પવિત્ર ફરજ છે.ત્યાં સંતાનોનાં સ્વતંત્ર્યનું રક્ષણ થવું જ જોઈએ.

અપેક્ષાઓ એવી સેવી ન બેસીએ કે સંતાનો પર બોજ પડે. કોઈને ના પાડવાની પરિસ્થિતિમાં મૂકવા એ હિંસા છે. સામીની વ્યક્તિની સહનશીલતા, ક્ષમતાનું માપ કાઢી લઈને આંક આવે એના કરતા ઓછો બોજો જ આપણે તેના પર નાંખવો જોઈ એ. આ જ સંબંધોનું ગણિત.

વૃદ્ધાવસ્થામાં આપણાં સંતાનો સાથેના સંબંધમાં મનને બહુ આળું કરી નાંખવાની જરૂર નથી.આપણે સમજી લેવું જોઈ એ કે દીકરા-વહુન એમનું પોતાનું જીવન છે, એમનો પોતાનો સંસાર છે, એમના પોતાના વ્યવહાર છે. એમને એમની રીતે જીવવાનો  અધિકાર છે.

એક દિવસ સોક્રેટિસે એક વૃદ્ધને એના પૂર્વજીવન વિશે પૂછ્યું.પેલાએ લંબાણથી આખી કહાણી સંભળાવી એનાથી સંતુષ્ટ થઈ સોક્રેટિસ કહે,”તમારું આજ સુધીનું જીવન તો બહું સારી રીતે ગયું કહેવાય ,પણ ઘડપણમાં કેવી રીતે જીવો છો, એ તો કહશો?”

પેલા વૃદ્ધે કહ્યું:‘આખી જિંદગી સુધી જે કાંઈ માલ-મિલકત, કીર્તિ-પ્રતિષ્ઠા કમાયો તે બધું સંતાનોને આપી દીધું છે. હવે છોકરો બેસાડે ત્યાં બેસું છું, ખવડાવે તે ખાઉં છું ને છોકરાનાં છોકરાને રમાડું છું. એના કામમાં જરાય આડો આવતો નથી. છોકરો કંઈક ભૂલ કરી બેસે તો પણ કાંઈ બોલતો નથી. પણ જો એ સલાહ લેવા આવે તો આખી જિંદગીના અનુભવનો નિચોડ ઠાલવું છું. પણ એ મારી સલાહ મુજબ ચાલે છે કે નહી તે જોતો નથી. મારો આગ્રહ પણ નથી હોતો. એ ભૂલ કરે તો ટોંકતો પણ નથી અને છતાંય ફરી સલાહ માટે આવે તો એ વાતો ફરી કહેતાં હું થાકતો પણ નથી” વૃદ્ધની વાતો સાંભળી સોક્રેટિસે ખુશ થતાં કહ્યું:” ઘડપણમાં કેમ જીવવું એ તમને આવડે છે ખરું!”

સંકલન-વિશ્વદીપ
(સૌજન્ય :જીવનનું અંતિમ પર્વ-મીરા ભટ્ટ)

આપ  આપના અમૂલ્ય પ્રતિભાવો જરુર આપશો.

જુલાઇ 10, 2009 Posted by | ગમતી વાતો | 8 ટિપ્પણીઓ

આવી તો જો ! કવિ- તુષાર

securedownload[3]

“જોયું ન જાણ્યું જેણે, એનો ડર બતાવે એને,ધરતીના કવિ?
એજ કરેને કરાવે છે બધું.એમાનું એકાદ તું કરી કરાવી જો.”
-P.Shah

જુલાઇ 8, 2009 Posted by | ગઝલ અને ગીત, મને ગમતી કવિતા | 2 ટિપ્પણીઓ

ચારણ -કન્યા – ઝવેરચંદ મેઘાણી

song%20of%20young%20village%20girllions-vs-everything

 (ગીરમાં તુલસીશ્યામની નજીક ચારણોનો કે નેસ છે.ત્યાંની હીરબાઈ નામની કે એક ચૌદ વર્ષની ચારણ કન્યાએ એકલીએ પોતાની વાછરડીને મારનાર વિકરાળ સિંહને વાંછરડીનું માંસ ચાંખ્વા ન દેતાં લાકડી વતી હાંકી મૂક્યો હતો.)

સાવજ ગરજે!
ગીરકાંઠાનો   રાજા ગરજે
ગીરકાંઠાનો કેસરી  ગરજે
ઐરાવત્કુળનો અરિ ગરજે

કડ્યપાતળિયો જોદ્ધો ગરજે
નાનો એવો સમદર  ગરજે

ક્યાં ક્યાં ગરજે?
બાવળના જાળામાં ગરજે
ડુંગરના જાળામાં   ગરજે

કણબીના ખેતરમાં   ગરજે
ગામ તણા પાદરમાં ગરજે

નદીઓની ભેખડમાં  ગરજે’
ગિરિઓની ગોહરમાં   ગરજે

ઉગમણો, આથમણો ગરજે
ઓરો ને   આઘેરો    ગરજે

થર થર કાંપે! Continue reading

જુલાઇ 7, 2009 Posted by | ગીત, મને ગમતી કવિતા | 14 ટિપ્પણીઓ

અંકલ-પિતા કે પતિ !!

radha

‘પિતા કહું? પતિ કહું કે પરમેશ્વર કહું? જેમાં ત્રણે સ્વરૂપો સમાયા છે.  ભટ્ટ સાહેબે મને શું નથી આપ્યું? આજ  આ આલીશાન મકાનમાં એકલી અટુલી બેસી ઈશ્વરને આજીજી કરું છું..’હે ઈશ્વર ? એમને જલ્દી સાજા કરી દે..મારા ભગવાન મને સાજા-નરવા પાછા આપી દે! હું એકલી શું કરી શકીશ? એમના સિવાય અહીયા મારું કોણ? એકલી કેમ જીવી શકીશ? હજારો વિચારના ઝાળાથી વિટળાયેલી રૂપાને ઊંઘ આવતી નહોતી.રૂપાના પતિ મહેશભાઈ ભટ્ટને છ મહિના પહેલા પ્રોસ્ટેટ કેન્સરનું ઑપરેશન કર્યું હતું. આજે એમનું રુટીન ચેક અપ અને ઑબઝરવેશન માટે એક દવસ હૉસ્પિટલમાં દાખલ કરેલ.મહેશભાઈ જાતેજ કાર લઈને હોસ્પિટલના પાર્કિંગ લોટમાં પાર્ક કરી દાખલ થઈ ગયાં હતાં.મારાથી રહેવાયું નહીં મે ફોન જોડ્યો: ‘ભટ્ટ સાહેબ, હવે કેમ છે? તમને તો કાલે રજા આપી દેશે, હું લેવા આવું?’ ગાંડી, તું બહું ચિતા ના કર, મારી તબિયત ઘણીજ સારી છે અને ડૉકરટ કાલે સવારે જેવા મને ડીસચાર્જ કરશે એટલે આપણી કાર લઈને ઘેર આવતો રહીશ, તું ચિંતા ન કરીશ, રાત્રે ઘરનો આલાર્મ ચાલુ કરીને સુઈ જજે’ પણ હું એકલી કદી સુતી નથી, મને બીક લાગે છે’ ‘રુપા, આલાર્મ ચાલુ હોય એટલે ચિતા નહી કરવાની અને આપણું નેબરહૂડ ઘણું  સેઈફ છે. ગુડ-નાઈટ રુપા! દસ વાગી ગયા છે, મને ઊંઘ આવે છે..કાલે મળીએ.’ ‘ઓકે સર.
                             ‘ક્યાં જન્મની લેણ દેણ હશે? ‘માંઈ,શેઠ સા’બ ભગવાન તમારું ભલુ કરે, બે દિવસની ભુખી છું..કઈ ખાવા માટે પૈસા આપો! કાંકરીયાની પાળ પાસે ભીખ માંગતી  એક છોરી!.. ‘ચાલ કાર માં બેસી જા’ફરસાણની દુકાનેથી ભજીયા કે કંઈ ખાવાનું અપાઉ!’ ‘ના, સા’બ મને મોટરવાળાની બીક લાગેસ’..’કેમ? અમે તને વાઘ જેવા લાગીએ છીએ?’ ભરોસો નહોતો બેસતો,પણ પેટમાં આગ ભડ ભડ બળે! ‘કંઈ વાંધો નહી, શેઠાણી પણ મોટરમાં છેને!’ કેમ તું અમારો ભરોસો નો’તી કરતી? સાહેબ એક’દી એક મોટરવાળો પૈસા અને ખાવાનું આપીશ એવું કહી મને ક્યાંક દૂર દૂર એક મકાનમાં લઈ ગયો, મારી આબરૂ લુટી..મને બેભાન હાલતમાં લોહી લોહાણ થયેલી રસ્તા વચ્ચે મુકી દીધી..મને પોલીસ દવાખાને લઈ ગયાં..ભાનમાં આવી ત્યારે ડાકટર સા’બે મારી ઉંમર પૂછી,મે કીધું મને ખબર નથી..મને બે દિવસ રાખી અને પોલીસ મારી સાથે આવ્યો…ચાલ તારા ઘેર લઈ જવું..કાંકરીયા પાસેના ઝૂંપડામાં મારું ઘર..ત્યાં ગયાં તો કોઈ નહોતું, બાજુમાં મન્છામાસી બોલ્યા..’અલી એ તો ઘણાં વખતથી હાલ્યા ગયા સ..ક્યાં ગયા ખબર નથી..મૉસી, હવે હું શું  કરીસ,પોલીસ તો મને મુકી જતો રહ્યો..શું કરીશ? ઝુંપડી સંપેટી જતા રહ્યા એ  મારા ખરા મા-બાપ હતાં એ પણ મને ખબર નહોતી..મારી પાસે દરરોજ  ભીખ મંગાવે,,કોઈ દી ભીખ ન મળે તો મને ઝુડી નાંખે!..’ બોલ તારે શું ખાવુ છે? સા”બ ગમે તે ચાલસે..ભુખ બહુ લાગીસ..ભજીયા-ખમણ પેટ ભરી ખાધા..ઘણાં વખત પછી આવું સારુ ખાવા મળ્યું..શેઠે ગાડી ઉભી રાખી’તી..શેઠાણીએ પૂછ્યું..તું મારે ઘેર કામ કરીશ? હું ખાવા-પીવા, રે’વા કપડા અને ઓરડી આપીશ..શેઠાણી મને સારા લાગ્યા! “હા” પાડી..મોટુ ઘર જોઈ, ગભરાઈ ગઈ..આટલા મોટા ઘરમાં..કોણ કોણ હસે? શેઠાણીએ મને ન્હાવા માટે કહ્યું..મને કસી ગતાગમ નહીં, શેઠાણીએ મને ન્હાવામાં કેવી રીતે બાથરુમમાં ન્હાવું..એ મદદ કરી આજે યાદ આવે છે..મીના શેઠાણી બહુ જ માયાળું,શાંત સ્વભાવના હતા.મને  મકાન બહાર ઓરડી આપી..એમાં રહેવા લાગી..ઘરની સાફ-સુફાઈથી માંડી બધુ કામ કરતાં મને શીખવાડ્યું. કોઈ વાર કિંમતી વસ્તું તુટી જાય કે મારાથી બગડી જાય તો કદી ગુસ્સે ન થાય!મને એ રૂપલી કહેતા..” જો રુપલી મને શેઠાણી અને સા’બને શેઠ નહી કહેવાનું ..સા’બને અંકલ અને મને આન્ટી કહેવાનું ..આવું બોલતા બોલતા ખાસો સમય નીકળી ગયો.મને રાત્રે થોડું ભણાવે પણ ખરાં.મીના આન્ટી કહે..રુપલી અમે અહીથી બહુ દૂર્ દૂર પરદેશમાં રહી એ છીએ..અહી અમે શીયાળામાં ત્રણ-ચાર મહીના આવીએ છીએ..હું કસુ સમજી નહી..એટલુ સમજી કે મને મુકી હવે દૂર દૂર જતા રહેશે, તો મારું કોણ? પણ એ દયાળું હતા..મને કહે તારે  બંગલાની ઓરડીમાં રહેવાનું અને ઘરનું ધ્યાન રાખવાનું અમે તને ખાધા-ખોરાકીના પૈસા આપતા જશું. કોઈ મુશ્કેલી પડે તો બાજુના પડોશી મનુશેઠને તારે કહેવાનું .મનુશેઠને દિવસે મારે ટયુશન  કલાસમાં જવાની ભલામણ અને વ્યવસ્થા કરતાં ગયાં. સાથો સાથ મારી ઓરડીમાં ફોન પણ મુક્યો.. પલેનમાં બેસી એ તો દૂર દૂર ઉડી ગયાં..હવે કયારે પાછા  આવશે?
                                    સમયના સરવાળા ક્યારેય પુરા થતાં નથી..પછી બાદબાકીનો તો સવાલ જ ક્યાં ઉભો થાય? સમયે મને સભાન કરી, થોડુ લખતા વાંચતા શીખી..મીના આન્ટી અને મહેશ અન્ક્લે મને થોડું થોડું ઈગ્લીશ પણ શીખવાડ્યું.. દર વરસે ત્રણ મહિના માટે અમેરિકાથી અમદાવાદ આવે..એ આવે મને લાગે મારા ભગવાન આવ્યા એટલી ખુશ થઈ જાવ..મનોમન નાચી ઉઠું. ‘રુપલી તારે અમેરિકા આવવું છેને?’ ‘ના અંકલ એ દેશતો બહું દૂર દૂર છે..મને પ્લેનમાં ઉડતા બીક લાગે!’ ‘ગાંડી, અમો દર વરસે પ્લેનમાં નથી આવતા? ચાલ , કાલથી તારે ઈગ્લીશના ટ્યુશન કરવાના છે.. ‘અંકલ,  ઘરનું કામ કોણ કરશે?’ બોલવામાં હવે શરમ તુટી હતી..’એની તારે ચિતા નહી કરવાની. આજ-કાલ કરતા દશ વરસ વિતી ગયાં..હવે તો અમેરિકા એમની સાથે ફોન  કરી વાતો કરુ છું.. રુપલી, તારા વીસમાં જન્મ-દિવસની શું ગીફ્ટ મોકલું?  અંકલ, આન્ટી તમારા આશિષ મારા માટે મોટી ગીફ્ટ છે..તમારા ચારે હાથ મારા પર છે મને કશું નથી જોઈતું! પણ મારા જન્મ દિવસે ઘેર અમેરિકાથી પારસલ આવીને પડ્યુ જ હોય!’Happy birthday to you’એવું  મ્યુઝીકલ કાર્ડ પણ હોય.
                                 રુપલી! તારા આન્ટી તને અને મને મુકી જતાં રહ્યાં!  અંકલ ક્યાં? મને કશી ખબર પડી નહી..ભગવાનના ઘેર! મારાથી ફોન પર ચીસ પડાઈ ગઈ..”નો અંકલ! શું થઈ ગયું આન્ટીને? રુપલી..એકાએક હાર્ટ-એટેક! કશું બોલી ન શકી..રુપલી તારા આન્ટી વગર હવે હું એકલો પડી ગયો!..અંકલ-આન્ટીને કોઈ સંતાન નહોતા..અંકલ તમો અહી આવતા રહો! હું છુને!તમારી
ટેઈક-કેર કરીશ.’ મહેશ અંકલ દર વરસે આવે.અંકલનું મૂળ વતન ભાવનગર હતું એટલે આન્ટીની યાદ રુપે ભાવનગર અનાથ-આશ્રમમાં પાંચ લાખનું દાન આપ્યું હતું . એ અહીયા આવે પણ  પહેલાં જેટલાં આનંદ ઉત્સાહમાં નહોતા રહેતા.ઘરમાં દિવા-આરતી કરે પણ  એમને મંદીરમાં  જવાનો શોખ નહી.આન્ટીને પણ નહોતો..બન્ને વૃદ્ધાશ્રમ, અંધશાળા અને ગરીબ બાળકોને ભણવામાં બહુજ પૈસા આપતાં..અંકલના પિતાના નામે..’નાનજીભાઈ ભટ્ટ’ની   સ્કુલ પણ અમદાવાદમાં ચાલે છે..
                                ‘રુપલી, મારી ઉંમર ૬૫ની થવા આવી, નિવૃત થઈ ગયો છું..પણ કાયમ માટે મારે અહી નથી રહેવું,,અમેરિકા મારી કર્મભૂમી છે,ભારત મારી જન્મભૂમી છે, બન્ને મારી માતા છે એક જશોદા ને એક દેવકી.બન્નેની ચાહત સરખી છે પણ  ત્યાં  મને બીજા ઘણાં મેડીકલ ફાયદા છે. મારું ફાયનાન્સ પણ ત્યાં છે’.’પણ અંકલ  તમો અહીં રહો તો જ હું તમારી સેવા કરી શકું .હું ત્યાં તો ન આવી શકું ને?’ ‘તારે  અમેરિકા આવવું છે?’ અંકલ, મને શામાટે બનાવો છો. હું ક્યાં અભણ-ગવાર!’રુપલી તું ખોટું  ન લગાડીશ.મારે તને અમેરિકા લઈ જવી છે અને એ પણ કાયમ માટે.’.’ના ના અંકલ મને તો બીક લાગે.’ ‘હું છુંને  !હા, એ વાત સાચી..હું અને તું કૉર્ટમાં લગ્ન કરી લઈ એ!’ ‘અંકલ? તમે તો મારા..પિતા..’ ‘રુપલી, સાંભળ, તને અમેરિકા લઈ જવી હોય તો એજ ખરો રસ્તો છે.’પણ સા’બ…’ ‘તું કશી ચિતાં ન કર..  મારી અને સા’બ વચ્ચે ૩૦ વરસનો તફાવત…મુંઝવણમાં મુકાઈ ગઈ પણ સાથે સાથ વિચાર પણ કર્યો કે અહી મારુ કોણ ? સા’બ નહી હોય તો કોઈ મને સંઘરસે નહી! પાછી રસ્તા પર આવી જઈશ..સા”બ મારા ભગવાન છે. એ જે કરે મારા સારા માટે જ કરતા હશે. અંકલ અને આન્ટીની મહેરબાનીથી મેં છેલ્લા  પંદર વરસમાં ટયુશન કરી ગુજરાતી, ઈગ્લીશ લખતા-વાંચતા અને બોલતા શીખી લીધું છે..મને લગ્નની વાત કરી મારા હૈયામાં ધાણી ફૂટવા લાગી. મારી સાથે કોણ લગન કરે? હું તો નસીબદાર છું.

                              પૈસાની આસપાસ ફેરફદુડી ફરતા માણસો..પૈસો મળે એટલે..જેમ કહો તેમ નાચે! મારી જન્મ તારીખનો દાખલો ક્યાં મળે? મને જ ખબર નથી હું ક્યાં જન્મીતી!પણ  સા’બે પૈસાના વાદળ વરસાવ્યા! બધુ કામ પતી ગયું..કોર્ટમાં લગ્ન થઈ ગયાં…ઘેર આવી બસ સા’બને ભેટી પડી..એણે પણ મને છાતી સરસી ચાંપી લીધી..ભારતથી એ જતા ત્યારે ઘણીવાર એમને ભેટી છું..પણ કોણ જાણે કેમ આ વખતે હ્રદયમાંથી  વિજળી સોસરવી નીકળી ગઈ એવો ભાસ થયો..! ધરતી ચીરી બીજ બહાર આવે એવો એક અનોખો આનંદ!  કંઈ ખબર નથી પડતી..સા’બતો ગુડનાઈટ કહી એના રૂમમાં જતાંરહ્યાં.’માર લગન  થયાં, એ મારા પતિ !ના ના શું કહું છું..મનને ખોટા વિચારે ચડતા ક્યાં વાર લાગે છે! આખી રાત મન મોંજાની જેમ..ચંદ્રને ભેટવા..ઉછળી રહ્યું હતું!ખબર હતી એ વ્યર્થ છે..પણ મન તો પવન જેવું ..કોણ એને પકડી શકે? ગામમાં સાચી ખોટી વાતો પણ ફેલાઈ..’કાગડો દહીંથરું લઈ ગયો..આટલી ઉંમરે..આટલી યુવાન છોકરી સાથે!…ભાઈ આતો અમેરિકાનો મોહ!
                           ફિયાન્સે વીઝા સાથે અમેરિકા આવી..ગ્રીનકાર્ડ પણ આવી ગયું..આજકાલ કરતાં પાંચ વરસ થઈ ગયાં સા’બ સાથે સુખી છું. સા’બે બે વરસ પહેલાં કીધુ’તું  કે રૂપલી! તને કોઈ અહી સારો છોકરો મળી જાય તો મને કહેજે..કારણકે કાયદેસર રીતે હવે તારી સાથે લગન કર્યા ત્રણ વરસ પૂરા થઈ ગયાં છે ને હવે તું બીજે લગન કરે તો કાયદેસર રીતે તને કશો વાંધો પણ ન આવે.’ ‘અંકલ, મારે બીજા લગ્ન નથી કરવા.હું તમારી સાથે સુખી છું.’..’હા પણ મારી ઉંમર વધતી જાય છે.હું કેટલાં વરસ? અંકલ આવું ન બોલો..તમને મારા સમ ! તમો સો વરસ ઉપર જીવવાના છો..રુપલી તું બહું બોલે છે!અંકલ , તમે મને  મેડીકલનો કૉર્ષ કરાવ્યો..હોસ્પિટલમાં પાર્ટ-ટાઈમ જોબ  અપાવી…હું તમારી સાથે સુખી છું.ટૂંક સમયમાં હું અહીંની સિટિઝન થઈ જઈશ’..’વાહ! રુપલી! બોલવામાં હવે તું હોશિયાર થી ગઈ છે.

                       ડૉકટરે  જ્યારે અંકલને પ્રોસ્ટેટ કેન્સરછે એવી  વાત કરી ત્યારે  અંકલની  મારી ચિંતા કોરી ખાતી હતી..”જો રુપલી,મે તારા નામે આ વીલ બનાવ્યું છે તેની તું આ કૉપી તારી પાસે રાખ. જેમાં આ મકાન-મિલકત  અને  મહિને  મારા ફાયનાન્સ-ઇન્વેસ્ટમેન્ટ્માંથી ૫૦૦૦ હજાર ડૉલર આવે છે તે પણ મારા પછી.’.અંકલ! આવું ના બોલોને!! હું રડી પડી..’તું બધું શાંતીથી સાંભળી લે..મારા દેહનો હવે કોઈ ભરોસો નહી..હું ગયા પછી તને કશું દુ:ખ ના પડે અને મારા આત્માને શાંતી મળે’.. આ માનવરુપે જન્મેલા મારા તો ભગવાન છે..આજ એ હોસ્પિટલમાં છે..મને ઊંઘ પણ નથી આવતી.. સવારના ચાર વાગી ગયાં..આંખે એક મટકું પણ ન માર્યું પણ બેડમાં સુઈ રહી..વહેલી પરોઢે થોડી ઊઘ આવી..છ વાગે ફરી જાગી ગઈ..ઉઠી,શાવર લીધો અને બાજુમાં જઈ ભગવાનને દિવા-બત્તી કરી ગીતા લઈ એક અધ્યાય વાંચ્યો..બાદ ચા બનાવી અને અંકલને  ફોન કર્યો..’અંકલ આજે કેમ છે? ડૉકટર કેટલા વાગે રજા આપશે?’ ‘રુપલી, ગૂડ-મૉરનીગ..મેં હજુ હમણાંજ કૉફી પીધી, સારું છે, ડૉકટરની રાહ જોવુ છું..એ લગભગ નવ વાગે આવશે અને ડીસચાર્જ કર્યાબાદ હું ઘેર આવી શકીશ..હું તમને લેવા આવું? ગાંડી મે તને ગઈકાલે તો કીધુંતુ.. સોરી અંકલ હું ભુલી ગઈ..ઓ..કે..હોસ્પિટલમાંથી નિકળતા પહેલા મને ફોન કરજો અને ડૉકટર  પાસેથી જાણી લેજો કે તમે ખોરાકમાં શું લઈ શકશો?’ ‘રુપલી મને ડૉકટરે ખાવામાં કોઈ રીસ્ટ્રીકશન આપ્યું નથી..માત્ર બહું સ્પાઈસી નહી ખાવાનું’..’આજે મગભાત..પુરણપૂરી અને તમારા ભાવતું ભરેલા રીંગણાનું શાક ચાલશે? રુપલી…તું મારું બહું જ ધ્યાન રાખે છે..I love you..You are a great person..ચાલ..નર્સ આવી છે ફોન મુકુ છું..ઑકે બાય અંકલ!!!

                     બપોરના બે વાગવા આવ્યા..હજુ  અંકલ આવ્યા નહીં?..હોસ્પિટલમાંથી તો અગિયાર વાગે નીકળી ગયા’તા..ટ્રાફીકમાં સ્ટક થઈ ગયા હશે ? પણ સેલફોન કેમ નથી ઉપાડતા?? ડૉરબેલ વાગ્યો..’Who is there?’… ‘Police’..મે પીપ-હૉલમાંથી જોઈ બારણું ખોલ્યું..Are you mrs. Bhatt? Yes..I am.. I am sorry to let you know that your husband has been killed in car wreck..Oh my God!..(તમે જ મીસીસ ભટ્ટ છો?..હા હું જ..મને તમને જાણ કરતા દુ:ખ થાય છે કે તમારો પતિ  કાર અકસ્માત માં મૃત્યું પામ્યા છે… ઓહ ! ભગવાન )હવે મારું અહીયા કોણ?…

જુલાઇ 6, 2009 Posted by | ટુંકીવાર્તા, સ્વરચિત રચના | 8 ટિપ્પણીઓ

લગ્નગીત-ફટાણા ભાગ-૩

FARWEL

Shadi3

Shadi6

Shadi26

 Courtesy:Shadi.compage14

જુલાઇ 4, 2009 Posted by | ગીત | 2 ટિપ્પણીઓ

Happy 4th Of JULY..

4th_july_graphics_11

The National Anthem Of America

Oh, say can you see, by the dawn’s early light, 
What so proudly we hailed at the twilight’s last gleaming? 
Whose broad stripes and bright stars, through the perilous fight, 
O’er the ramparts we watched, were so gallantly streaming? 
And the rockets’ red glare, the bombs bursting in air, 
Gave proof through the night that our flag was still there. 
O say, does that Star-Spangled Banner yet wave 
O’er the land of the free and the home of the brave? 

On the shore, dimly seen through the mists of the deep, 
Where the foe’s haughty host in dread silence reposes, 
What is that which the breeze, o’er the towering steep, 
As it fitfully blows, now conceals, now discloses? 
Now it catches the gleam of the morning’s first beam, 
In full glory reflected now shines on the stream: 
‘Tis the Star-Spangled Banner! O long may it wave 
O’er the land of the free and the home of the brave. 

Oh! thus be it ever, when freemen shall stand 
Between their loved homes and the war’s desolation! 
Blest with victory and peace, may the heaven-rescued land 
Praise the Power that hath made and preserved us a nation. 
Then conquer we must, for our cause it is just, 
And this be our motto: “In God is our trust”. 
And the Star-Spangled Banner forever shall wave 
O’er the land of the free and the home of the brave!

જુલાઇ 4, 2009 Posted by | ગમતી વાતો | 1 ટીકા

હ્યુસ્ટન-ગુજરાતી સાહિત્ય સરિતા..પ્રગતિના પંથે..

100_3874100_3832

હ્યસ્ટનની હવામાં એક અનોખી  સુગંધ ભળતી ભળતી..ચો તરફ ફેલાતી, ફેલાતી,સાહિત્યની સરિતાની જ્ઞાન -ગંગામાં એક અનોખી સૌરભ પ્રસારી રહી છે. એનો ઉત્સાહ અને  ઉમંગમાં યુવાનીનું જોમ વધી રહ્યું છે. જ્યાં વસંતની ફોરમ છે, કોયલનો ટહુકો છે,રણકો છે ત્યાં આ ભાવના ટકી રહે એજ પ્રયોજનથી એક સુંદર સાહિત્ય સરિતાની બેઠક, જુન,૨૦,૨૦૦૯..રવિવારે આયોજન આપણાં જાણીતા-માનીતા સંવેદનશીલ કવિ શ્રી હેમંતભાઈ ગજરાવાલાને ત્યાં યોજાઈ.સમય બપોરનો ૧૨.૩૦નો, લન્ચનો,પેટની પુજાનો સમય.યજમાન શ્રીમતી પૂર્ણિમાબેને સ્વાદિષ્ઠ ભારતીય ભોજન  પ્રેમથી જમાડ્યું,ત્યારબાદ સમય આગળ વધી ન જાય તે લક્ષમાં રાખી, આપણા અનુભવી સભા-સંચાલક શ્રી રસેશ દલાલે દોર હાથમાં લીધો.સાહિત્યની આરાધના દેવી સરસ્વતિની સ્તુતિ..યા કુંદે…મા સરસ્વતિની પ્રાર્થના શ્રોતાજનો સાથે શ્રીમતી દેવીકાબેન મધુરે કંઠે ગાઈને  વાતાવરણને સાહિત્યમય બનાવી દીધું.મુંબઈથી અમેરિકા..અને એ પણ એક શિક્ષિકા, એક કવિયત્રી શ્રીમતીશૈલા મુન્શાએ પિતાના વાત્સલ્યને યાદ કરતા, ભાવ-વિભોર બની “પુષ્પ અને જીવન વાણી”માં વહેતી કૃતી શ્રોતાજનોને પ્રિય લાગી.શબ્દોને પાલવડે..કવિતાના મોતી ભરનાર કવિયત્રી દેવીકાબેન ધ્રુવએ એમની લયબધ કૃતિ..
“પુષ્પ નથી તો ઉપવન નથી
ઉપવન નથી તો આ કવન નથી,
પુષ્પ નથી તો સજની અને સનમ નથી
પુષ્પ નથી તો જીવન નથી.
પુષ્પ અને જીવન..એક બીજાને કેટ્લાં આત્મિય છે! આ સુંદર  રચના સાથે વિજયભાઈની “શબ્દયાત્રા”ના પંથમાંથી ગુજરાતી ભાષાના નવા શબ્દો રજૂકર્યા..મજા આવી ગઈ.’વાત્સલ્યના લીલા,લીલા પાન..મેં તો પીધા મીઠા મધુરા પાન” ની કવિતા શ્રી વિશ્વદીપ બારડે”  Father’s day” નિમિત્તે  પિતાને યાદકરી  સંવેદન-સુરે કવિતા રજૂ કરી   સૌને ભાવ-વિભોર કરી દીધા.
સિંહ-ગર્જના વગર જુનાગઢની તળેટી સુની લાગે તેમ સાહિત્ય સરિતામાં રસિક મેઘાણીના પહાડી સ્વરે..”માનો કે ના માનો “ગઝલ રજૂ કરી વાતાવરણ જુસ્સેદાર બનાવી દીધું અને સોનામા સુગંધ ભળે એમ લેબટૉપમાંથી ચુનંદા ગીતો, શાયરી, ગઝલ જાણીતા-મનીતા ગાયકોના સ્વરે સાંભળવા મળ્યાં એ  સભાના સુત્રધારની એક   અનોખા પ્રયોગની સંપૂર્ણ સફળતા હતી.

    આજની બેઠક સાહિત્ય સરિતામાં સરતા, સરતા આગળ વધી રહી હતી,,એના દોરમાં આજે ઘણું જોર હતુ!એના હિસ્સેદાર રુપે ધીર ગંભીર, સાદી પણ સચોટ શૈલીના કવિ શ્રીધીરૂભાઈ શાહ, સાથો સાથ અશોકભાઈ પટેલ પોતાની અનોખી અદા સાથે અને પ્રશાંત મુન્શા પણ રમુજ સાથે  રજૂ થયા.ભારતથી અમેરિકાની અવારનવાર મુલાકાતી વંદનાબેન એન્જીનીયર, એક લેખિકા, કવિ અને નિબંધકારે તાજેતરમાં લખેલ ખ્યાતનામ થયેલ પુસ્તક
“એલિસબ્રીજ સર્જક..રાવ બહાદુર હિંમતલાલ ધીરજરામ”ની વેશેષ માહિતી  તેમજ તેમણે લખેલ પુસ્તકોની સમજ  શ્રોતાજનો આપી.લાગણીશીલ, મોભેદાર કવિયત્રી વંદનાબેન આપણી સાહિત્ય સરિતાનું ગૌરવ છે.

માનવતતાવાદી ને  સંવેદનશીલ કવિ શ્રી હેમંતભાઈ આ વખતે એક અનોખી વાત..”પ્રાણીમાં જીવ-દયા હોય છે..એમાં પણ લાગણી ને મમતા હોય છે “એ સત્ય ઘટના..લેપટૉપ પર સૌને બતાવી શ્રોતાજનોને ભાવ-વિભોર બનાવી દીધા.

       છેલ્લા છ મહિનાથી ગુજરાતી સાહિત્ય સરિતાનો દોર હાથમાં લઈ, ઘણી સુંદર બેઠકોનું આયોજન કરનાર શ્રી જયંતભાઈ પટેલ તેમજ શ્રી સુરેશ બક્ષી બન્નેના સાહિત્ય સરિતા આભારી છે. ગુજરાતી સાહિત્યના સંચાલક તરીકે શ્રી વિશ્વદીપ બારડ નિયુક્ત થયા.

શ્રી સુરેશભાઈ તેમજ અતુલભાઈ સભામાં ઘણી અગત્યની જાહેરાતો કર્યાબાદ અંતમાં મધુર કંઠી શ્રી પ્રકાશ મજબુદારે બે ગઝલ ગીત સંભળાવી,વાતાવરણને સંગીતમય બનાવી દીધું.સભાના સુત્રધાર શ્રી રસેશ દલાલે સમય-સાચવી, સુંદરરીતે સભાનું આયોજન કર્યું તે બદલ સાહિત્ય સરિતા એમની આભારી છે. સાથો સાથ યજમાન.”ગજરાવાલા ફેમીલી”એ આપેલા  સુંદર આવકાર સાથે..સ્વાદિષ્ટ ભોજન માટે સાહિત્ય સરિતા એમની પણ ઋણી છે.

અહેવાલ: રસેશ દલાલ, વિશ્વદીપ બારડ

જુલાઇ 2, 2009 Posted by | સ્વરચિત રચના | Leave a comment

મુંબઈનું ગૌરવ..(A beautiful bridge-Landmark for Mumbai city)-પ્રવિણાબેન કડકીયા

48c4c3b79e5ff5_53575287frogview-gallery

વર્લીથી બાંદરાની સવારી,
      અરબી સમંદર પરની ભવ્ય સવારી.
ચો તરફ બસ પાણી, પાણી,
નજર મારી રહી બસ ભાળી ભાળી.
મુંબઈધરાનું સ્વપ્ન સાકાર.

ન્યુયોન લાઈટનનો જ્યાં જય-જયકાર,
ખુબ-ઝડપી,સુંવાળી મોટરની સહેગાઈ નિહાળી.
સૌદર્ય-પાન કરતાં આંખડી ઠારી,
યશગાથા ગાતા થાકે ન જીહવા મારી.

વા’રે મુંબઈ તારી કમાલ,
થોડી પળો વિસરી ધમાલ,
ધીરે ધીરે ,
હલ સમસ્યા તારી..
હા, પૈસામાં ચૂકવી કિંમત ભારી.

-પ્રવિણાબેન કડકીયા

જુલાઇ 2, 2009 Posted by | મને ગમતી કવિતા | 3 ટિપ્પણીઓ

   

%d bloggers like this: