"ફૂલવાડી"

શબ્દગંગાની હૃદય-ઉર્મિ એટલે ફૂલવાડી

વિદાય વખતે

વિદાય વખતે એમની પાસે એક નિશાની માગી
                          મેં એક નિશાની માગી
અશ્રુઓથી ભીંજાયેલી એક કહાની માગી,
મારા ઘરડા  દિવસો માટે થોડીક જવાની માગી…
                મેં એક નિશાની માગી…
મેં કરી વિનંતી
કે  જાગતો   રહીશ હું ક્યાં સુધી મને કોઈ હાલરડું આપો,
બાળક મનને રમવા માટે એક રમકડું આપો;
ઝૂલ્ફની ખૂશ્બો; સ્મિતની રોનક, નયનની મસ્તી આપો,
જતાં જતાં   મારા    સૂના મનને કંઈક તો વસ્તી આપો.

વિરહની  રાતો  પોતે જેને  જીવની  જેમ સંભાળે,
આપો  એક વચન  કંઈ એવું લાખ વરસ જે ચાલે,
પાયલ પહેર્યા બાદ પડ્યાં જે તે સૌ પગલાં આપો,
પનઘટ પરનાં છાનાં મિલનના થોડા નકશા આપો,
                  મેં એક નિશાની માગી…

સૂણી  વિનંતી   બોલ્યા  તેઓ  નજરને નીચી  રાખી,
‘દિલ જ્યાં આપ્યું  પછી કહો શું આપવા જેવું  બાકી?’
મારી  યાદ  હશે  જો    દિલમાં ને  જો સુરજ  ઢળશે,
પ્રેમના સોગંદ  રણમાંથી પણ તમને  પનઘટ  મળશે,
ઝૂલ્ફની ખૂશ્બો,સ્મિતની રોનક,નયનની મસ્તી મળશે,
ક્ષણભર  યાદ કરી જો લેશો વસ્તી વસ્તી મળશે.

બાકી  જેને  ભૂલી  જવું   હો   એજ  નિશાની  માંગે,
પ્રીતમ  જેના મનમાં   શંકા – એજ  નિશાની માંગે.
કેવો    પ્રીતભર્યો  આ    ઠપકો, કેવી શીખ મજાની,
આથી બહેતર ‘સૈફ’ શું મળતે  બીજી  કોઈ નિશાની!

-સૈફ પાલનપુરી

સપ્ટેમ્બર 30, 2008 Posted by | ગમતી ગઝલ, મને ગમતી કવિતા | 3 ટિપ્પણીઓ

   

%d bloggers like this: