"ફૂલવાડી"

શબ્દગંગાની હૃદય-ઉર્મિ એટલે ફૂલવાડી

મુંબઈ ના દરિયાની માછલીનું ગીત

 

મુંબઈથી મોટો છે મૂબઈનો દરિયો
      ને દરિયાના પેટમાં ખૂંચે છે માછલી;

જાણે  ના કોઈ વાત મુંબઈમા આટલી;
      કે દરિયાના પેટમાં ખૂંચે છે માછલી.

ખરતી જાય રેત ને ફૂંકાતા વાયરે
                   આવે રોજ મોજાં વસમાં,
છતાં એ પરપોટા પહેરીને ફરતી ને
                 આપો તોય પહેરેના ચશ્માં;
શ્રીફળના નામે લઈ ભમે એ  કાછલી
          ને દરિયાના પેટમાં ખૂંચે છે માછલી;
જાણે ના કોઈ વાત મુંબઈમાં આટલી;
     કે શ્રીફળના નામે છે ખાલીખમ કાછલી.

કોડી કે છીપલાંથી ખાડો એ પૂરે ને
            મોતી   થઈ    નીકતી   મ્હાલવા;
ખડક પર ખડકને ખડકતી જાય ને
            મથે    રોજ   આકાશને   ઝાલવા;
ને થાકી ને જંપે છે   સ્હેજ રાત પાછલી
          જાણે ના કોઈ વાત મુંબઈ માં આટલી
કે મુંબઈથી મોટો એ મુંબઈનો દરિયો
         ને દરિયાના પેટમાં   ખૂચે છે માછલી.
 
-જીવણ ઠાકોર (“આગળાંનાં આંસુ”કાવ્યસંગ્રહ)

માર્ચ 30, 2007 Posted by | ગીત | 8 ટિપ્પણીઓ

એ મને ગમે ના..

showletter-9.jpg 

મંદીરમાં મને રસ્તો મળે ના, પૂજારીનો પંથ મને ગમે ના,
હરીના  દ્વાર બંધ થઈ જાય, એવો  મારગ મને  ગમે ના.

કેટલાંય  બાળકો   ભૂખથી    ટળવળે એ   આ   જગત માં,
અન્નના   ઢગલા   ધર્મ   નામે   થાય   એ મને   ગમે ના.

ફૂલોની ચાદર પાથરી આરામ થી  પોઢતા  પાખંડી ધર્મગૂરૂ,
ગરીબડા   આભ     ઓઢી   ઉંઘતા   એ    મને   ગમે ના.

કોણે  કોની  પરવા   કરી છે,  દયા-દાન માત્ર  કહેવાના !
કેવા   ખોટા   ખેલ છે   સંસારના,  એ   મને     ગમે ના.

માર્ચ 30, 2007 Posted by | સ્વરચિત રચના | 3 ટિપ્પણીઓ

   

%d bloggers like this: