ડરવા જેવું કંઈજ છે નહીં.

 
                 રાત્રે ચાલી  રહેલો માણસ ખડક પરથી લપસી પડ્યો. તેને ખબર પડી હતી કે ત્યાં ઊડી ખાઈ હતી. ડર લાગ્યો કે તે હજારો ફીટ નીચે પડી જશે. આથી તેણે ખડક પાસેની એક ડાળખી પકડી લીધી. રાત્રે તેને તળીયા વિનાની ખીણ  સિવાય કંઈ દેખાતું નહોતું. તેણે બૂમો પાડી પણ તેનાજ પડખા જ સંભળાતા.બૂમો સાંભળનારું કોઈ હતું નહી.

                 આખી રાત એ માણસે વેઠેલી યાતનાની કલ્પના કરી શકાય એમ છે.પ્રત્યેક ક્ષણ તેને મૃત્યુ દેખાતું. તેના હાથ ઠરી જતાં, તે પક્કડ ગુમાવી બેસતો…અને સૂર્યોદય થતાં એણે નીચી જોયું. જોતાં જ તે હસી પડ્યો. ક્યાંય ખીણ ન હતી. ફક્ત છ ઈંચ નીચે બીજો ખડક હતો. તે આખી રાત આરામ કરી શક્યો હોત. સારી રીતે ઉઘી શક્યો હોત. કેમ કે ખડક ઘણો મોટો હતો. પણ તેની આખી રાત દુ:સ્વપ્ન સમાન બની રહી.

                મારા ખુદના અનુભવ પરથી હું તમને કહી શકું કે: ભય છ ઈંચથી વધુ ઉડો હોતો નથી. હવે એ તમારી પર છે કે તમે ડાળીને વળગી રહેવા માંગો છો અને એ રીતે તમારી જીંદગીને દુ:સ્વપ્નમાં પરિવર્તિત કરવા માંગોછો કે પછી તમને  ડાળી છોડીને તમારા પોતાના પગ પર ઉભા રહેવું ગમશે?

               ડરવા જેવું કંઈજ છે  નહીં.
-ઓશો

Happy New-year