અમેરિકન-ગુજરાતણ..પતિને..
(અમેરિકન-ગુજરાતણને પરણતા પહેલાનીચેની શરત માનવા તૈયાર રહેજો)
ડીશ,લૉન્ડ્રી ને ગારબેજ કરવાના તારે,
રોજ ઉઠી, ચા-નાસ્તો કરવાના તારે.
છોકરાને ડે-કેરમાં મુકવાના તારે,
ડાયપર કાયમ બદલાવાના તારે.
ઘેર આવી રસોઈ, બનાવવાની તારે,
બેડ-બનાવી,ચાદર પાથરવાની તારે.
પે-ચેક, કાયમ મને આપવાનો તારે,
ગ્રોસરી-ગામમાંથી લાવવાની તારે.
યાર્ડનું કામ કાયમ કરવાનું તારે,
વીકલી-વેક્યુમ બસ કરવાનું તારે.
‘લેડીઝ પહેલી’નિયમ પાળવાનો તારે.
‘હું છું ઘરની બોસ’ એ માનવાનું તારે.
3 Comments »
Thank you for visiting" PHOOLWADI" Thank you ofr your comments.
પરિચય અને સ્વાગત
વિશ્વદીપ બારડ
“આવો, આવો તો મારી આંખો ઠરે,
ને નહિ આવો તો મુખ નહિ મોડું”
“મને વાંધો નથી વ્હાલા હૃદયમાં ઘર કરી બેસો,
તમારો દેશ છે આખો ભલે ને સર કરી બેસો.”
જન્મભુમિ અને ઊછેરઃ ભાવનગર
પ્રથમ આપ સૌ નું ભાવભીનું સ્વાગત છે. આપ સૌ ની પ્રેરણા મારા માટે ઘણીજ મહત્વની છે.આપ સૌ નો અભિપ્રાય અને સુચન ” ફૂલવાડી ” ને સિંચન કરવા સમાન છે.
કવિતા સાથે લાગણીશીલ હૈયાનો પરિચય , નિકટતા શિશુવયથી છે એ કહું તો અતિશયોક્તિ નહી થાય. “મંગળ મંદીર ખોલો “, “આભમાં ઊગેલ ચાંદલો”, અને “આ પસ્તાવો વિપુલ ઝરણું “જેવા પ્રિય કાવ્યો મન,તન અને હૈયા ને હરી લેતા.
આજ ભાવના ના બીજ ૧૯૬૭માં, કોલેજકાળ દરમ્યાન “અદયભીંત્” કોઈ બિચારી,(“સ્ત્રી” મેગેઝીનમાં)અને કહેશો નહી, હસતો રહ્યો, કાવ્યનો પ્રવાહ શરૂ થયો.
૧૯૭૫માં ફેમીલી સાથે અમેરિકા આવ્યો. નવો દેશ તેમજ સ્થાયી થવાની ચિંતા. બાળકો ના આભ્યાસ, આ બધી કૌટુંબિક જવાબદારીની વણઝાર માં કાવ્ય-સુંદરી થી આળગો થઈ ગયો.૧૯૭૯માં હ્યુસ્ટ્નમાં આવી સ્થાઈ થયો , હ્યુસ્ટ્નમાં ચાલતી ગુજરાતી સાહિત્ય સરિતાએ આવેગ આપ્યો. ” કાવ્ય-સુંદરીની સાથે સાથે ” મારો પ્રથમ સંગ્રહ ગઝલ સમ્રાટ શ્રી આદિલ મનસૂરીને હસ્તે પ્રગટ થયો(૨૦૦૨). પરદેશમાં આપણી માતૃભાષા ગુજરાતી ધીરે ધીરે ભુલાતી જાય છે. આપણાં બાળકો ગુજરાતી બોલી શકે છે, પણ લખી કે વાંચી શકતા નથી તો પછી આપણાં બાળકોની પેઢીમાં આપણી માતૃભાષા તદ્દન ન બોલાય એવું પણ બને ! ચાલો આપણે સયુંકત પ્રયાસ કરીએ અને પરદેશમા એક પ્રકટતા દીપ ને તેલ ની ધાર સતત આપ્યા કરીએ.આશા રાખીએ કે આપણી માતૃભાષા પરદેશમાં પણ અમર રહે.
CLUSTSMAP
-
Recent Comments
narendra mehta on ગમતા શે’ર ઇન્દુ શાહ on સૂર્યાસ્ત સમયે! mukesh thakor on પ્રિય સખીને..Happy Valentine… AJAY OZA on કોઈને ખબર નથી! AJAY OZA on ના કરો… natwar chauhan on જુવાનીને જોશ આવ્યું!… Devika Dhruva on સૂર્યાસ્ત સમયે! pravina on કોઈને ખબર નથી! pmanan on પ્રભુ અહી બાળરૂપે બેઠો હોય… Bavishi Mataji Templ… on Happy Republic Day- પ્રજાસત્તા… gsaheb on ભાવનગરથી અમદાવાદ… gsaheb on Happy Republic Day- પ્રજાસત્તા… gsaheb on જ્યારે પથ્થર દિલ પિગળે! viral on આજનો જોક્સ… AJAY OZA on ભાવનગરથી અમદાવાદ… geo counter
-
Authors
વિશ્વદીપ બારડ
aa badhi to universal sharto chhe darek patnioni ane patioe te maanvu te american rivaaj chhe
it’s funny but not always true. gujarati boys…… any where in the world they go, not ready to change. also, it is very important to do TLC with their mother. this conditions stay only on papers or is good to tell others but reality is different. it is very hard for gujarati men to understand their working wife.
This is very funny….I read your funny poem after long time.