એક દીકરીએ અમને રાહ બાતાવ્યો..

 

મારી પુત્રી સોનલના અવસાન પછી અમે તેને ગમતી પ્રવૃતીઓ  કરવા વિચારી રહ્યાં હતાં. તે તો એક આધ્યાત્મિક જીવ હતી. બહેનોને પગભર કરવાનું તે હંમેશા અમને કહ્યાં કરતી. આપણાં સમાજમાં બહેનોનું સ્થાન છે તેનાથી તેને દુ:ખ થતું.
                  અમે સીવણકલાસ શરૂ કરવા વિચારતાં હતાં પરંતુ કોઈ દિશાની સુઝ ન હતી. પરંતુ ઈશ્વરને તે અમારી પાસે કરાવવું હશે જેથી એક પ્રસંગ બન્યો.
                  એક ૨૦-૨૨ વર્ષની દિકરી કેસ લઈને મારી રૂમમાં દાખલ થઈ. તપાસ કરી તો તેને પેટનો સખત દુખાવો હતો.તેને સમજાવી કે નસમાં ઈન્જેકશન આપવાથી તુરત મટી જશે. દીકરીએ ના પાડી. હું  તેનો અર્થ સમજી ગયો કે તેની પાસે પૈસા નથી. મેં સમજાવી કે દીકરી પૈસાની ચિંતા ન કર. દવા પણ તને અહીંથી આપીશું.
                  દીકરી રડી પડી. પૂછ્યું,’બેટા કેમ રડે છે? તું કોની દીકરી ? તેની આપવીતી તેણે કહી:
                  ‘સાહેબ, મારા વાંક-ગુના વિના મારા પતિએ મને હડસેલી મૂકી.તેને બીજી છોકરી સાથે સંબંધ હતો એટલે મને તરછોડી દીધી.મારા બાપુને હું અહીં આવતી  રહી તે ગમ્યું નથી. પરંતુ સાહેબ, હું શું કરૂં? મને એમ થાય છે કે બસમાં બેસી ક્યાંક જતી રહું. મારું ભાગ્ય જ્યાં લઈ જશે ત્યાં.’
                  દીકરીને આશ્વાસન આપ્યું. સમજાવી કે અમે સીવણ કલાસ શરૂ કરવાના છીએ. તું શીવણ શીખીશ એટલે તને સંચો અપાવીશું તો તું પગભર થઈ શકીશ. દીકરી સહમત થઈ.
                  બીજે દિવસે અમે તેના લત્તામાં ગયાં. અમસ્તા પણ અમે મહિનામાં એક્-બેવારતો જતા જ હતા. લત્તામાં સૌને મળી સીવણ કલાસની વાત કરી. ચાર બહેનો તૈયાર થઈ. એક બહેને એમ.ટી.સી.ડબ્લ્યુ કરેલું એટલે તે શીખવવા તૈયાર થઈ.
                  અમારા ડ્રૉઈંગ રૂમમાં કલાસીઝ શરૂ કર્યા. ત્રણેક અઠવાડિયાં  થયા હશે અને સમાજકલ્યાણ અધિકારી મુલાકાતે આવ્યા. તેમને અમારા કલાસ ગમી ગયા. તુરત જ ત્રણ મશીન મંજૂર કર્યા. તેમાં ખૂટતા અમે ઉમેરી દીધા. ગામમાં વાત ફેલાઈ કે બહેન તો સીવણ શીખતી બહેનોને મશીન આપે છે.
                  દિવસે દિવસે બહેનોની સંખ્યા વધવા લાગી. ૧૦૦ બહેનોથી કદી સંખ્યા ઘટતી નથી. અત્યાર સુધીમાં દરજીને આવડે તેટલું ૨૦૦૦ બહેનો સીવણ શીખીને ગઈ છે.
                  દીકરીને મશીન મળી ગયું. તેણે ૬ ધોરણ અભ્યાસ કરેલો. ટ્યુશનો રાખી તેણે  મેટ્રીક પાસ કરી. આંગણવાડીમાં દાખલ થઈ.
                  આજે તે આંગણવાડીમાં નોકરી કરે છે. સાથે સાથે તે સિલાઈકામ પણ કરે છે.કવિતાઓ પણ લખે છે
                             જીવનને નવો મોડ મળ્યો એટલે તેને સંતોષ છે.
                  તે અમારા સીવણક્લાસ શરૂ કરવામાં નિમિત્ત બની.
(ધરતીનું હીર-ડૉકટરની ડાયરી-ડૉ.પ્રફુલ્લ શાહ)