રંજીદા પતિ યાને Ten commandments
કામ કંઈ જાતે કરી લો, ના મને વહેલી જગાડો,
એઈ! હું તમને કહું છું, ધ્યાન ક્યાં છે? સાંભળો છો?
ચોતરફ કચરા પડ્યા છે, હાથમાં ઝાડું ઉપાડો,
એઈ! હું તમને કહું છું, ધ્યાન ક્યાં છે? સાંભળો છો?
હાથ શું ભાંગી ગયા છે? આમ કાં વાસણ પછાડો,
એઈ! હું તમને કહું છું, ધ્યાન ક્યાં છે? સાંભળો છો?
બાબલો રોયા કરે છે, ચોપડા મૂકો રમાડો,
એઈ! હું તમને કહું છું, ધ્યાન ક્યાં છે? સાંભળો છો?
હાથમાં ન આવે રમકડાં, તો પછી થાળી વગાડો,
એઈ! હું તમને કહું છું, ધ્યાન ક્યાં છે? સાંભળો છો?
વાંક દેખુ માત્ર છો? જાતે કશું રાંધી બતાડો,
એઈ! હું તમને કહું છું, ધ્યાન ક્યાં છે? સાંભળો છો?
દોસ્ત છે તો શું થયું, જઈ લોજમાં એને જમાડો,
એઈ! હું તમને કહું છું, ધ્યાન ક્યાં છે? સાંભળો છો?
સાવ સાચું બોલજો, કાં આટલું અત્તર લગાડો,
એઈ! હું તમને કહું છું, ધ્યાન ક્યાં છે? સાંભળો છો?
સાવ બહેરા થઈ ગયા છો, કોઈ ડૉકટર ને બતાડો,
એઈ! હું તમને કહું છું, ધ્યાન ક્યાં છે? સાંભળો છો?
છે ખબર ? પેઘે પડ્યો છે તુર્ત ’આશિત’ ભગાડો,
એઈ! હું તમને કહું છું, ધ્યાન ક્યાં છે? સાંભળો છો?
- આશિત હૈદરાબાદી
6 Comments »
Leave a comment
પરિચય અને સ્વાગત
વિશ્વદીપ બારડ
“આવો, આવો તો મારી આંખો ઠરે,
ને નહિ આવો તો મુખ નહિ મોડું”
“મને વાંધો નથી વ્હાલા હૃદયમાં ઘર કરી બેસો,
તમારો દેશ છે આખો ભલે ને સર કરી બેસો.”
જન્મભુમિ અને ઊછેરઃ ભાવનગર
પ્રથમ આપ સૌ નું ભાવભીનું સ્વાગત છે. આપ સૌ ની પ્રેરણા મારા માટે ઘણીજ મહત્વની છે.આપ સૌ નો અભિપ્રાય અને સુચન ” ફૂલવાડી ” ને સિંચન કરવા સમાન છે.
કવિતા સાથે લાગણીશીલ હૈયાનો પરિચય , નિકટતા શિશુવયથી છે એ કહું તો અતિશયોક્તિ નહી થાય. “મંગળ મંદીર ખોલો “, “આભમાં ઊગેલ ચાંદલો”, અને “આ પસ્તાવો વિપુલ ઝરણું “જેવા પ્રિય કાવ્યો મન,તન અને હૈયા ને હરી લેતા.
આજ ભાવના ના બીજ ૧૯૬૭માં, કોલેજકાળ દરમ્યાન “અદયભીંત્” કોઈ બિચારી,(“સ્ત્રી” મેગેઝીનમાં)અને કહેશો નહી, હસતો રહ્યો, કાવ્યનો પ્રવાહ શરૂ થયો.
૧૯૭૫માં ફેમીલી સાથે અમેરિકા આવ્યો. નવો દેશ તેમજ સ્થાયી થવાની ચિંતા. બાળકો ના આભ્યાસ, આ બધી કૌટુંબિક જવાબદારીની વણઝાર માં કાવ્ય-સુંદરી થી આળગો થઈ ગયો.૧૯૭૯માં હ્યુસ્ટ્નમાં આવી સ્થાઈ થયો , હ્યુસ્ટ્નમાં ચાલતી ગુજરાતી સાહિત્ય સરિતાએ આવેગ આપ્યો. ” કાવ્ય-સુંદરીની સાથે સાથે ” મારો પ્રથમ સંગ્રહ ગઝલ સમ્રાટ શ્રી આદિલ મનસૂરીને હસ્તે પ્રગટ થયો(૨૦૦૨). પરદેશમાં આપણી માતૃભાષા ગુજરાતી ધીરે ધીરે ભુલાતી જાય છે. આપણાં બાળકો ગુજરાતી બોલી શકે છે, પણ લખી કે વાંચી શકતા નથી તો પછી આપણાં બાળકોની પેઢીમાં આપણી માતૃભાષા તદ્દન ન બોલાય એવું પણ બને ! ચાલો આપણે સયુંકત પ્રયાસ કરીએ અને પરદેશમા એક પ્રકટતા દીપ ને તેલ ની ધાર સતત આપ્યા કરીએ.આશા રાખીએ કે આપણી માતૃભાષા પરદેશમાં પણ અમર રહે.
CLUSTSMAP
-
Recent Comments
himanshupatel555 on આજનો જોક્સ… pravina on આજનો જોક્સ… રાજની ટાંક on અમારી ભાવભીંની શ્રદ્ધાંજલ… sapana on માણેકચોકમાં… REKHASDEDHIA on સ્વર્ગ આવવું નથી વિશ્વદીપ બારડ on સ્વર્ગ આવવું નથી vijayshah on સ્વર્ગ આવવું નથી રાજની ટાંક{wildlife … on વેદનાનું દર્દ નટવર મહેતા on સબવે-સેન્ડવીચ prafula on સબવે-સેન્ડવીચ વિશ્વદીપ બારડ on સબવે-સેન્ડવીચ rekha on સબવે-સેન્ડવીચ વિશ્વદીપ બારડ on મોક્ષ વાળો મારગ મળે… વિશ્વદીપ બારડ on કઈ જાણવા જેવું..કઈ શિખવા … વિશ્વદીપ બારડ on સબવે-સેન્ડવીચ geo counter
આ કવી હૈદરાબાદી નહીં પણ અમેરીકી હોવો જોઈએ!!
હું નેટ ઉપર કે કોમ્પ્યુટર ઉપર હોઉં ત્યારે મને સાંભળવા મળે છે – “આ લખાપટ્ટી હવે છોડો! ”
છેલ્લો શેર ન સમજાયો.
Poet must be watching my life secretly-
આશિત હૈદરાબાદીની હઝલો વાતાવરણને પ્રફુલ્લીત કરી દે છે
સાવ બહેરા થઈ ગયા છો, કોઈ ડૉકટર ને બતાડો,
એઈ! હું તમને કહું છું, ધ્યાન ક્યાં છે? સાંભળો છો?
છે ખબર ? પેઘે પડ્યો છે તુર્ત ’આશિત’ ભગાડો,
એઈ! હું તમને કહું છું, ધ્યાન ક્યાં છે? સાંભળો છો?
વાહ્—
તેમની આ હઝલ યાદ આવી
માથું ભમી ભમીને કહો કેટલું ભમે?
ડિસ્કો ગમી ગમીને કહો કેટલું ગમે?
આ તો ચુનાવનો જ ચમત્કાર માત્ર છે,
નેતા નમી નમીને કહો કેટલું નમે?
શ્રોતાઓ ‘બોર’ થઈને વગાડે છે તાળીઓ,
ભાષણ ગમી ગમીને કહો કેટલું ગમે?
ભણતરથી ભાર કેટલો પુસ્તકનો થૈ ગયો,
બાળક ખમી ખમીને કહો કેટલું ખમે?
કહેતા હતા કે વૃધ્ધ ને બાળક સમાન છે,
ઘરડાં રમી રમીને કહો કેટલું રમે?
કોન્ટ્રાક્ટથી ચણેલ મકાનો પડી ગયાં,
ચણતર નમી નમીને કહો કેટલું નમે?
આંખો ચડી ગઈ અને નાડી મળે નહીં,
‘આશિત’ જમી જમીને કહો કેટલું જમે?
‘અશિત’ની હઝલમાં મજા પડી ગઈ. pragnajuએ એક પર એકનો લાભ આપ્યો.સૌને ધન્યવાદ.
mane to em j ke
koi stri lekhika lage chhe
saro anubhav chhe atish bhaine to
[...] રંજીદા પતિ યાને Ten commandments [...]
Pingback by ફૂલવાડી « NANDANIYA ASHVIN Weblog | August 12, 2008