કન્યા વિદાય( ગઝલ્)

 

મંડપ  વિખાયો  ને   સખી બચપણ  તજી  જતી રહી,
મીઠી  પળો   હવા    બની  પાદર   ભણી જતી રહી.

એ પાંગરી   હતી કદી આ    હાથ પર, અવાજ પર,
નિજને  ભૂલી  જવા  નદી   જેવી  નદી  જતી  રહી.

એણે   ભરી  પળો   મધુર   કલકલ   કરી ધમાલથી,
થઈ  સાવ શૂન્ય  રાવટી , ક્ષણમાં સદી  જતી રહી.

તે   આવી  અશ્રુધારનું  જ બીજું રૂપ  હો, શક્ય  છે,
આવી, વસી  પડળ  અને  હળવેકથી  જતી    રહી.

બદલ્યો    હતો    સદા   મને   ફૂલો તણાં સ્વરૂપમાં,
પમરાટનાં   કવન  સજાવી , મઘમઘી  જતી  રહી.

-ડૉ. કિશોર જે. વાઘેલા( ભાવનગર)