ફૂલવાડી

શબ્દગંગાની હૃદય-ઉર્મિ એટલે ફૂલવાડી

કફન કાળા-કિસ્મત કુરેશી

 butterfly_01_51.jpg

ભ્રમરના      સંગે   રંગે     નથી     થાતાં   સુમન કાળાં,

ગિરિની      શ્યામ છાયાથી  કદિ  ના થાય  વન કાળા.

ગળ્યા   જે   અંધારે,    રંગ     પાછા      કાઢવા    પડશે,

અમાસી  રાતથી      ના થઈ શકે   નીલાં ગગન  કાળા.

ઘણીએ ચીજ આલમમાં  નથી  તજતી     અસિલયતને,

વસીને    કોલસા    વચ્ચે     નથી    પડતાં   રતન કાળા.

નિહાળી   હું     શકું     છું   ઉજળાં    મન   ઓથમાં   એની,

નથી    ભરમાવી  શકતાં મારી      દ્રષ્ટિને     વદન કાળા.

કહે  છે   કોણ    કે    કાળાશ   પણ    મોહક    નથી    હોતી?

રૂપાળા    હર    વદન   પરનું     આકષૅણ     નયન   કાળાં.

રખે    સાબિત     કરે    મરનારનાં     એ     કામ     કાળાંને ,

જગત    એથી    જ     કોઈને     નથી   દેતું       કફન કાળાં.

તિખારાને      રુપાળા      રંગ      સાથે    શી    અદાવત છે?

કે ‘કિસ્મત’,      આગ   ચાંપી   એ   કરી દે છે  ચમન કાળાં.

(1976 દરમ્યાન ‘કુમાર’માં પ્રગટ થયેલ ગઝલોમાં શ્રેષ્ઠ ગઝલ તરીકે પુરસ્ક્રુત)

October 24, 2007 - Posted by વિશ્વદીપ બારડ | ગમતી ગઝલ | | 3 Comments

3 Comments »

  1. each sher is excellent ….. gr8 ….

    Comment by કુણાલ | October 24, 2007

  2. bahu saras gazal

    Comment by vijayshah | October 25, 2007

  3. સુંદર ગઝલ… સાચે જ શ્રેષ્ઠ કહેવડાવવાને લાયક…

    ગળ્યા જે અંધારે, રંગ પાછા કાઢવા પડશે,

    - આ પંક્તિમાં અને -
    રુપાળા હર વદન પરનું આકષૅણ નયન કાળા.

    - આ પંક્તિમાં ટાઈપ કરવાની ગરબડ થઈ જણાય છે… વારંવાર ગઝલમાં નુક્તેચીની કરતો રહું છું તે બસ એટલા માટે કે સમયની સારણી પર ઘસાઈને આ બ્લૉગનો હીરો સદા ઝળહળતો જ રહે…

    Comment by વિવેક | October 25, 2007

Leave a comment