બહુ અંગત અંગત નામ હતાં
ખૂશ્બોમાં ખીલેલાં ફૂલ હતાં, ઉર્મિમાં ડૂબેલા જામ હતાં,
શું આંસુનો ભૂતકાળ હતો – શું આંસુંના પણ નામ હતા.
થોડાક ખુલાસા કરવા’તા, થોડીક શિકાયત કરવી’તી,
ઓ મોત, જરા રોકાઈ જતે , બેચાર મને પણ કામ હતાં.
હું ચાંદની રાતે નીકળ્યો તો ને મારી સફર ચર્ચાઈ ગઈ,
કંઈ મંઝીલ પણ મશહૂર હતી,કંઈ રસ્તા પણ બદનામ હતાં.
જીવનની સમી સાંજે મારે જખ્મોની યાદી જોવી’તી,
બહુ ઓછા પાનાણ જોઈ શક્યો,બહુ અંગત અંગત નામ હતાં.
જે પેલા ખૂણે બેઠા છે એ ‘સૈફ’ છે, મિત્રો જાણો છો?
એ કેવા ચંચલ જીવ હતા, ને કેવા રમતારામ હતા!



