એક ગઝલ-મનોજ ખડેરિયા
રેતીની જેમ આભથી ખરતું રહે તિમિર,
ખાલી થતા શહેરને ભરતું રહે તિમિર.
ગાયોનું વૃંદ જાય પછી સાંજે સીમમાં,
બાકી વધેલ તેજને ચરતું રહે તિમિર.
ઝાંખી દિવાલે ટેકવી પગ ઊંચું થઈ અને,
બારી મહીંથી ડોકિયું કરતું રહે તિમિર.
તારાની સાથ રાતના ઊતરીને ચૂપચાપ,
સરવરના શાંત નીરમાં તરતું રહે તિમિર.
એકેય દ્રવાર ખૂલ્લું નથી રાતનું અહીં,
ઠીકરાની જેમ ટાઢમાં ઠરતું રહે તિમિર.
શોધી રહ્યું છે કોને જતી રાતની પળે?
ધુમ્મસનું વસ્ત્ર ઓઢીને ફરતું રહે છે તિમિર.
-મનોજ ખડેરિયા
3 Comments »
Leave a comment
પરિચય અને સ્વાગત
વિશ્વદીપ બારડ
“આવો, આવો તો મારી આંખો ઠરે,
ને નહિ આવો તો મુખ નહિ મોડું”
જન્મભુમિ અને ઊછેરઃ ભાવનગર
પ્રથમ આપ સૌ નું ભાવભીનું સ્વાગત છે. આપ સૌ ની પ્રેરણા મારા માટે ઘણીજ મહત્વની છે.આપ સૌ નો અભિપ્રાય અને સુચન ” ફૂલવાડી ” ને સિંચન કરવા સમાન છે.
કવિતા સાથે લાગણીશીલ હૈયાનો પરિચય , નિકટતા શિશુવયથી છે એ કહું તો અતિશયોક્તિ નહી થાય. “મંગળ મંદીર ખોલો “, “આભમાં ઊગેલ ચાંદલો”, અને “આ પસ્તાવો વિપુલ ઝરણું “જેવા પ્રિય કાવ્યો મન,તન અને હૈયા ને હરી લેતા.
આજ ભાવના ના બીજ ૧૯૬૭માં, કોલેજકાળ દરમ્યાન “અદયભીંત્” કોઈ બિચારી,(”સ્ત્રી” મેગેઝીનમાં)અને કહેશો નહી, હસતો રહ્યો, કાવ્યનો પ્રવાહ શરૂ થયો.
૧૯૭૫માં ફેમીલી સાથે અમેરિકા આવ્યો. નવો દેશ તેમજ સ્થાયી થવાની ચિંતા. બાળકો ના આભ્યાસ, આ બધી કૌટુંબિક જવાબદારીની વણઝાર માં કાવ્ય-સુંદરી થી આળગો થઈ ગયો.૧૯૭૯માં હ્યુસ્ટ્નમાં આવી સ્થાઈ થયો , હ્યુસ્ટ્નમાં ચાલતી ગુજરાતી સાહિત્ય સરિતાએ આવેગ આપ્યો. ” કાવ્ય-સુંદરીની સાથે સાથે ” મારો પ્રથમ સંગ્રહ ગઝલ સમ્રાટ શ્રી આદિલ મનસૂરીને હસ્તે પ્રગટ થયો(૨૦૦૨). પરદેશમાં આપણી માતૃભાષા ગુજરાતી ધીરે ધીરે ભુલાતી જાય છે. આપણાં બાળકો ગુજરાતી બોલી શકે છે, પણ લખી કે વાંચી શકતા નથી તો પછી આપણાં બાળકોની પેઢીમાં આપણી માતૃભાષા તદ્દન ન બોલાય એવું પણ બને ! ચાલો આપણે સયુંકત પ્રયાસ કરીએ અને પરદેશમા એક પ્રકટતા દીપ ને તેલ ની ધાર સતત આપ્યા કરીએ.આશા રાખીએ કે આપણી માતૃભાષા પરદેશમાં પણ અમર રહે.
-
- var sc_project=2696512; var sc_invisible=0; var sc_partition=26; var sc_security="5641c9a4";
View My Stats -
રેતીની જેમ આભથી ખરતું રહે તિમિર્….સરસ છે…
Comment by Rekha | October 16, 2007
ગાયોનું વૃંદ જાય પછી સાંજે સીમમાં,
બાકી વધેલ તેજને ચરતું રહે તિમિર.
undi vaat kahi …
sundar gazal..
Comment by કુણાલ | October 17, 2007
શાલેય જીવનમાં ખૂબ જ ગમી ગયેલી ગઝલ… એ વખતે છંદ ન્હોતા આવડતા, પણ આ જ રદીફ રાખીને એક ગઝલ પણ લખી હતી…. જૂના ફાકા-મસ્તીના દિવસો યાદ આવી ગયા…
Comment by વિવેક | October 22, 2007