ફૂલવાડી

શબ્દગંગાની હૃદય-ઉર્મિ એટલે ફૂલવાડી

એક ગઝલ-મનોજ ખડેરિયા

રેતીની    જેમ   આભથી    ખરતું   રહે  તિમિર,
ખાલી      થતા  શહેરને     ભરતું   રહે  તિમિર.

ગાયોનું    વૃંદ     જાય    પછી   સાંજે  સીમમાં,
બાકી   વધેલ     તેજને    ચરતું    રહે   તિમિર.

ઝાંખી   દિવાલે  ટેકવી   પગ    ઊંચું  થઈ   અને,
બારી     મહીંથી   ડોકિયું   કરતું     રહે    તિમિર.

તારાની    સાથ    રાતના     ઊતરીને  ચૂપચાપ,
સરવરના     શાંત   નીરમાં   તરતું   રહે  તિમિર. 

એકેય   દ્રવાર    ખૂલ્લું       નથી   રાતનું   અહીં,
ઠીકરાની     જેમ     ટાઢમાં    ઠરતું   રહે  તિમિર.

શોધી    રહ્યું      છે   કોને    જતી   રાતની  પળે?
ધુમ્મસનું    વસ્ત્ર   ઓઢીને   ફરતું   રહે છે   તિમિર.

-મનોજ  ખડેરિયા

October 16, 2007 Posted by વિશ્વદીપ બારડ | ગમતી ગઝલ | | 3 Comments

લાકડું રે બોલે !

 autumn-leaves.jpg

 તારા જ જન્મ સમયે,

   પારણું બની ઝૂલાવ્યો મેં તને.

ખુદ આગ સાથ મસ્તી કરી,
   પકવાન ખવડાવ્યાં મેં તને.

ટેકાની જરૂર હતી પાકી ઉંમરે,
   લાકડી બની સહારો દીધો મેં તને.

રજા લીધી છેલ્લા શ્વાસ લઈ,
   નનામી બની ઉંચક્યો  મેં તને.

સાથ મળી  રાખ થઈ ગયા,
   દીધો જન્મથી મરણ સુધીનો મેં સાથ તને..

October 16, 2007 Posted by વિશ્વદીપ બારડ | કાવ્ય, સ્વરચિત રચના | | 3 Comments