એક ગઝલ-ફિલિપ કલાર્ક
રેતનાં આ ઊંટ કોરું ગાંગરે ;
એક વીતેલો જમાનો સાંભરે.
મૌન તોયે કૈક બોલાતું રહે,
બંધ રાખી કાન કોઈ સાંભળે.
લ્હેર એક એક આ પોકારતી;
નાવ તારી શેં કિનારે લાંગરે!
સાંકળોને પ્રશ્ન ધીમે પૂછજે;
કોણ આ બેસી રહ્યું છે બારણે ?
સાદ કેવો ખીણમાંથી આવતો,
શબ્દ એના તરફડે છે ઝાંખરે.
વાત કરતાં આંખ ઝૂકેલી હતી,
ભાર સપનાનો હજી છે પાંપણે.
ઝેર મીઠું મીઠું એનું વ્યાપતું,
ડંખ માર્યો છે પ્રણયની સાપણે.
-ફિલિપ કલાર્ક



