એક ગઝલ્-મનોજ ખંડેરિયા

 

આંગણું  બડબડ્યું, ડેલી  બોલી  પડી     ભીંત  મૂંગી રહી,
ઘર વિષે  અવનવી  વાત  સહુ એ કરી, ભીંત  મૂંગી રહી.

આભમાં    ઊડતી    બારીઓ    પથ્થરે  કાં   જડાઈ ગઈ ?
વાત      એ   પૂછનારેય  પૂછી    ઘણી, ભીંત  મૂંગી રહી.

‘આવજો કે’વું  શું પથ્થરોને ?’ ગણી  કોઈ  એ   ના  કહ્યું,
આંખ    માંડી    જનારાને   જોતી   રહી, ભીંત  મૂંગી રહી.

ઘર તજી  કોઈ  ચાલ્યું   ગયું  એ  પછી બારી એ  બેસીને,
માથું   ઢાળી  હવા   રાત  આખી   રહી,   ભીંત  મૂંગી રહી.

કાળના   ભેજમાં  ઓગળી  ઓગળી   એ      ખવાતી  રહી,
કોઈએ  એ   વિષે     કો’દી    પૂછ્યું  નહીં, ભીંત  મૂંગી રહી.