વિહરતાં ન આવડ્યું
મન-હંસલા! પરખ તને કરતાં ન આવડ્યું,
ચારો વિચારો-મોતીનો ચરતાં ન આવડ્યું.
જગથી જતાં-જતાંય ગઈ સ્વર્ગ ઝંખતી,
સૃષ્ટી ઉપર એ દૃષ્ટીને ઠરતાં ન આવડ્યું.
કાજળથી લાલી ગાલની ખરડી ગયાં સદા,
અશ્રુને ભાલ પર થઈ સરતાં ન આવડ્યું.
રત્નોને આવવું પડ્યું પુષ્પોને સૂંઘવા,
સૌરભને અબ્ધિ-હૈયે ઉતરતા ન આવડ્યું.
ધાર્યુ જો હોત, ચંદ્ર! તમે દેત ખેરવી,
સંપીને તારલાઓને ખરતાં ન આવડ્યું.
એને ડુબાડવામાં સુકાનીનો હાથ છે,
કઈ જીભે કહું કે નાવને તરતાં ન આવડ્યું.
ચિંતન કરી હું ચાલ્યો, ન ચાલીને ચિંતવ્યું,
મસ્તક ઉપર કદમ કદી ધરતાં ન આવડ્યું.
વાગ્યાં અમારે હૈયે નકી હાથના કર્યા,
જીવનમાં આગ ચાંપી ઉગરતાં ન આવડ્યું.
ફળ કેવું પામ્યો ફૂલ કચડવાની ટેવનું,
કંટકના હૈયે ડગ ભરતાં ન આવડ્યું.
બે આંખ લાલ થઈ ન થઈ ત્યાં રડી પડી,
‘કિસ્મત’ની લાગણીને વીફરતાં ન આવડ્યું.
-’કિસ્મત’કુરૈશી
પરિચય અને સ્વાગત
વિશ્વદીપ બારડ
“આવો, આવો તો મારી આંખો ઠરે,
ને નહિ આવો તો મુખ નહિ મોડું”
જન્મભુમિ અને ઊછેરઃ ભાવનગર
પ્રથમ આપ સૌ નું ભાવભીનું સ્વાગત છે. આપ સૌ ની પ્રેરણા મારા માટે ઘણીજ મહત્વની છે.આપ સૌ નો અભિપ્રાય અને સુચન ” ફૂલવાડી ” ને સિંચન કરવા સમાન છે.
કવિતા સાથે લાગણીશીલ હૈયાનો પરિચય , નિકટતા શિશુવયથી છે એ કહું તો અતિશયોક્તિ નહી થાય. “મંગળ મંદીર ખોલો “, “આભમાં ઊગેલ ચાંદલો”, અને “આ પસ્તાવો વિપુલ ઝરણું “જેવા પ્રિય કાવ્યો મન,તન અને હૈયા ને હરી લેતા.
આજ ભાવના ના બીજ ૧૯૬૭માં, કોલેજકાળ દરમ્યાન “અદયભીંત્” કોઈ બિચારી,(”સ્ત્રી” મેગેઝીનમાં)અને કહેશો નહી, હસતો રહ્યો, કાવ્યનો પ્રવાહ શરૂ થયો.
૧૯૭૫માં ફેમીલી સાથે અમેરિકા આવ્યો. નવો દેશ તેમજ સ્થાયી થવાની ચિંતા. બાળકો ના આભ્યાસ, આ બધી કૌટુંબિક જવાબદારીની વણઝાર માં કાવ્ય-સુંદરી થી આળગો થઈ ગયો.૧૯૭૯માં હ્યુસ્ટ્નમાં આવી સ્થાઈ થયો , હ્યુસ્ટ્નમાં ચાલતી ગુજરાતી સાહિત્ય સરિતાએ આવેગ આપ્યો. ” કાવ્ય-સુંદરીની સાથે સાથે ” મારો પ્રથમ સંગ્રહ ગઝલ સમ્રાટ શ્રી આદિલ મનસૂરીને હસ્તે પ્રગટ થયો(૨૦૦૨). પરદેશમાં આપણી માતૃભાષા ગુજરાતી ધીરે ધીરે ભુલાતી જાય છે. આપણાં બાળકો ગુજરાતી બોલી શકે છે, પણ લખી કે વાંચી શકતા નથી તો પછી આપણાં બાળકોની પેઢીમાં આપણી માતૃભાષા તદ્દન ન બોલાય એવું પણ બને ! ચાલો આપણે સયુંકત પ્રયાસ કરીએ અને પરદેશમા એક પ્રકટતા દીપ ને તેલ ની ધાર સતત આપ્યા કરીએ.આશા રાખીએ કે આપણી માતૃભાષા પરદેશમાં પણ અમર રહે.


