ઉભા છે મજારો-’સાલિક’ પોપટિયા
જવાનીમાં તૂટી ગયો છું અકાળે,
હું સંજોગોના કંઈ ઝીલી પહારો;
છતાં સાંત્વન મેળવી હું લઉં છું,
છે મારી સમા આ જગતમાં હજારો.
યુવાનીની મારી વંસતો લુંટીને,
ગયું કોઈ પીંખી જીવન-વાટીકાઓ;
ધરા પર સુમન થઈ પમરી શક્યો ના,
પછી થાઉં ક્યાંથી ગગનો સિતારો ?
નથી લભ્ય થાતું મને જે જીવનમાં,
મળી જાય છે એ મને કલ્પનામાં ;
ધરા વાસ્તવિકતાની છોડી કરું છું
કદી કલ્પનાના ગગનમાં વિહારો.
જગત તો ખરું કિંતુ વેરાનમાં પણ
અમીરી-ગરીબીના ભેદો છે બાકી;
કબર કોઈની છેક તૂટી ગઈ છે,
કોઈની કબર પર ઉભા છે મજારો.
નિરાશા હૃદયને છો ડસી રહી છે,
ભલે ચાલ પલટે ગ્રહો ભાગ્ય કેરા;
મને એક શ્રધ્ધા છે કિન્તુ જીવનમાં;
નિશાઓની પાછળ ઊગે છે સવારો.
કે મંઝીલ ઘણી દુર છે દૂર માનવ!
ન સમજે અનાદિ જીવનનાં તું ભેદો;
મરણ તું કહીને વગોવે છે એને,
જે થાકીને પંથી કરે છે ઉતારો.
સુમન જેમ સૌરભ પ્રસારીને ‘સાલિક’
ઘડીભર એ આકાશે વેરીને ઉલ્કા;
ગગનથી જે તૂટી રહ્યો છે ધરા પર,
રખે હોય એ મારા કિસ્મતનો તારો.
-’સાલિક’ પોપટિયા
4 Comments »
Leave a comment
પરિચય અને સ્વાગત
વિશ્વદીપ બારડ
“આવો, આવો તો મારી આંખો ઠરે,
ને નહિ આવો તો મુખ નહિ મોડું”
જન્મભુમિ અને ઊછેરઃ ભાવનગર
પ્રથમ આપ સૌ નું ભાવભીનું સ્વાગત છે. આપ સૌ ની પ્રેરણા મારા માટે ઘણીજ મહત્વની છે.આપ સૌ નો અભિપ્રાય અને સુચન ” ફૂલવાડી ” ને સિંચન કરવા સમાન છે.
કવિતા સાથે લાગણીશીલ હૈયાનો પરિચય , નિકટતા શિશુવયથી છે એ કહું તો અતિશયોક્તિ નહી થાય. “મંગળ મંદીર ખોલો “, “આભમાં ઊગેલ ચાંદલો”, અને “આ પસ્તાવો વિપુલ ઝરણું “જેવા પ્રિય કાવ્યો મન,તન અને હૈયા ને હરી લેતા.
આજ ભાવના ના બીજ ૧૯૬૭માં, કોલેજકાળ દરમ્યાન “અદયભીંત્” કોઈ બિચારી,(”સ્ત્રી” મેગેઝીનમાં)અને કહેશો નહી, હસતો રહ્યો, કાવ્યનો પ્રવાહ શરૂ થયો.
૧૯૭૫માં ફેમીલી સાથે અમેરિકા આવ્યો. નવો દેશ તેમજ સ્થાયી થવાની ચિંતા. બાળકો ના આભ્યાસ, આ બધી કૌટુંબિક જવાબદારીની વણઝાર માં કાવ્ય-સુંદરી થી આળગો થઈ ગયો.૧૯૭૯માં હ્યુસ્ટ્નમાં આવી સ્થાઈ થયો , હ્યુસ્ટ્નમાં ચાલતી ગુજરાતી સાહિત્ય સરિતાએ આવેગ આપ્યો. ” કાવ્ય-સુંદરીની સાથે સાથે ” મારો પ્રથમ સંગ્રહ ગઝલ સમ્રાટ શ્રી આદિલ મનસૂરીને હસ્તે પ્રગટ થયો(૨૦૦૨). પરદેશમાં આપણી માતૃભાષા ગુજરાતી ધીરે ધીરે ભુલાતી જાય છે. આપણાં બાળકો ગુજરાતી બોલી શકે છે, પણ લખી કે વાંચી શકતા નથી તો પછી આપણાં બાળકોની પેઢીમાં આપણી માતૃભાષા તદ્દન ન બોલાય એવું પણ બને ! ચાલો આપણે સયુંકત પ્રયાસ કરીએ અને પરદેશમા એક પ્રકટતા દીપ ને તેલ ની ધાર સતત આપ્યા કરીએ.આશા રાખીએ કે આપણી માતૃભાષા પરદેશમાં પણ અમર રહે.
-
- var sc_project=2696512; var sc_invisible=0; var sc_partition=26; var sc_security="5641c9a4";
View My Stats -
બહુ સરસ રચના છે…મઝા આવી ગઇ….
Comment by Rekha | July 25, 2007
A beaytiful nazam.
Thanks
wafa
Comment by Mohammedali'wafa' | July 25, 2007
કબર કોઈની છેક તૂટી ગઈ છે,
કોઈની કબર પર ઉભા છે મજારો.
મને એક શ્રધ્ધા છે કિન્તુ જીવનમાં;
નિશાઓની પાછળ ઊગે છે સવારો.
These four lines are absolutely beautiful! Please keep on
writing poems like this ! The flow of words, sentiments and emotions expressed are truly enjoyable!
Congratulations and Best Wishes,
Dinesh O. Shah, Ph.D.
Comment by Dr. Dinesh O. Shah | July 26, 2007
Salik Popatia was a Great Gujarati Poet in Pakistan. Unfortunately he dyed at the age of 31.
Comment by Rasik Meghani | July 28, 2007