હાર્યો બખિયા ભરતાં ભરતાં!
અલ્યા ભાઈ, હાથ ઈશ્વર તરફ, પગ લાંબા ચંપલ તરફ્!
**************************************************
જીવી રહ્યો છું મરતાં-મરતાં ઠંડા શ્વાસો ભરતાં-ભરતાં,
મરતાં-મરતાં કોણ નજરને દોરી રહ્યું છે ફરતાં-ફરતાં?
આંખો સ્થિર છે દર્શન - ઘેલી એ છે ચિંતાતુર જીવનનાં,
દિલના ધબકારા જોવાને હાથ મુકે છે ડરતાં ડરતાં.
દુઃખથી ટેવાયેલું હૈયું શાંતી મેળવશે શું કિનારે?
જા મઝધારે પાછો , પાગલ! આવ્યો તેવો તરતાં-તરતાં.
હસતા જખ્મો ના અળસાયા દૂઝતા ઘાવો ના રૂઝાયા,
હાય અભાગી આખું જીવતર હાર્યો બખિયા ભરતાં-ભરતાં.
ગમગિનીનો બોજ ઘટ્યો કા સૂકો દરિયો શેં જોવાશે?
એવો શો આધાર મળ્યો, દિલ! ઝરણાં થંભ્યા ઝરતાં-ઝરતાં.
ધરતીકંપ થયો કે ફરી ગઈ દર્શનની આનંદ- ધ્રુજારી;
છૂટી ગયું કાં હાથથી, સાકી! હોઠે પ્યાલું ધરતાં-ધરતાં?
માન ‘જિગર’ એ પાણી છે જે પાલવને તરબોળ બનાવે,
આંસુ તો તડપ્યા જ કરે છે પાંપણ પર થંભી થરથરતાં.
-જમિયત પંડ્યા’જિગર’
1 Comment »
Leave a comment
પરિચય અને સ્વાગત
વિશ્વદીપ બારડ
“આવો, આવો તો મારી આંખો ઠરે,
ને નહિ આવો તો મુખ નહિ મોડું”
જન્મભુમિ અને ઊછેરઃ ભાવનગર
પ્રથમ આપ સૌ નું ભાવભીનું સ્વાગત છે. આપ સૌ ની પ્રેરણા મારા માટે ઘણીજ મહત્વની છે.આપ સૌ નો અભિપ્રાય અને સુચન ” ફૂલવાડી ” ને સિંચન કરવા સમાન છે.
કવિતા સાથે લાગણીશીલ હૈયાનો પરિચય , નિકટતા શિશુવયથી છે એ કહું તો અતિશયોક્તિ નહી થાય. “મંગળ મંદીર ખોલો “, “આભમાં ઊગેલ ચાંદલો”, અને “આ પસ્તાવો વિપુલ ઝરણું “જેવા પ્રિય કાવ્યો મન,તન અને હૈયા ને હરી લેતા.
આજ ભાવના ના બીજ ૧૯૬૭માં, કોલેજકાળ દરમ્યાન “અદયભીંત્” કોઈ બિચારી,(”સ્ત્રી” મેગેઝીનમાં)અને કહેશો નહી, હસતો રહ્યો, કાવ્યનો પ્રવાહ શરૂ થયો.
૧૯૭૫માં ફેમીલી સાથે અમેરિકા આવ્યો. નવો દેશ તેમજ સ્થાયી થવાની ચિંતા. બાળકો ના આભ્યાસ, આ બધી કૌટુંબિક જવાબદારીની વણઝાર માં કાવ્ય-સુંદરી થી આળગો થઈ ગયો.૧૯૭૯માં હ્યુસ્ટ્નમાં આવી સ્થાઈ થયો , હ્યુસ્ટ્નમાં ચાલતી ગુજરાતી સાહિત્ય સરિતાએ આવેગ આપ્યો. ” કાવ્ય-સુંદરીની સાથે સાથે ” મારો પ્રથમ સંગ્રહ ગઝલ સમ્રાટ શ્રી આદિલ મનસૂરીને હસ્તે પ્રગટ થયો(૨૦૦૨). પરદેશમાં આપણી માતૃભાષા ગુજરાતી ધીરે ધીરે ભુલાતી જાય છે. આપણાં બાળકો ગુજરાતી બોલી શકે છે, પણ લખી કે વાંચી શકતા નથી તો પછી આપણાં બાળકોની પેઢીમાં આપણી માતૃભાષા તદ્દન ન બોલાય એવું પણ બને ! ચાલો આપણે સયુંકત પ્રયાસ કરીએ અને પરદેશમા એક પ્રકટતા દીપ ને તેલ ની ધાર સતત આપ્યા કરીએ.આશા રાખીએ કે આપણી માતૃભાષા પરદેશમાં પણ અમર રહે.



maan jigara e praani che je paalavane tarbol banave
really nice
Comment by pravinash1 | June 29, 2007