પંકજ ને પાંદડી

 

ખૂદ  ભૂખી રહી, પોતાના સંતાનોની ભૂખ ભાંગે  એનું નામ” મા”
પછી એ માનવ હોય કે પ્રાણી !

*********************************************

એવી   બની  છે  વાત   કે   આજે   જે   બની  શકે નહીં;
છૂપ્યો   છે   સૂરજ   કણ  થકી   કે   જે  છૂપી   શકે નહીં.

વિના    વિરોધી   નામના    કો’    મેળવી   શકે નહીં,
રજની    વિના   સવાર   ને    કો’   ઓળખી શકે નહીં.

આશા  ઘણી  છે  દિલ મહીં  ફળશે કે નહિ  એની શી ખબર?
કોંમળ    કળીની    જિંદગી     કોઈ      કળી     શકે નહીં.

મગરૂર    થાય     બંદગી      જેના     થકી   આ વિશ્વમાં,
એવું   શીશ    નમાવ   કે     પાછું      ઊઠી     શકે નહીં.

ઉત્તમ    હતુ    કે    ભાગ્ય    પર    નૌકાને   છોડવી  હતી,
નાવિક   શા   કામનો    હવા   જે      પારખી     શકે નહીં.

છોડી    અમારા     સાચને       જુદા      નહીં    રહી શકો,
પાણી    વિનાની    માછલી      ક્યાંયે     રહી    શકે નહીં.

સંગાથે    એના      મોંજમાં    માણી      હતી     ફરી મળે-
જે    ઘડીતી    એ     ઘડી    પાછી      ઘડી     શકે નહીં.

એને   અસર    થશે      નહિ ‘નાઝિર’ તમારી    વાતની,
પંકજને      પાંદડી      કદી     પાણી    ટકી      શકે નહીં.

-નાઝિર દેખૈયા